Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά – Κάτω τα χέρια από το 8ωρο

«Η πρωτομαγιά είναι το σύμβολο μιας νέας εποχής στην ζωή και στους αγώνες των ανθρώπων του μόχθου, μια μέρα που κάθε χρόνο τους ανοίγει τον δρόμο για νέες, σκληρότερες και αποφασιστικότερες μάχες ενάντια στην μπουρζουαζία, για την ελευθερία και την ανεξαρτησία που τους στερεί, για το κοινωνικό ιδανικό τους». Νέστωρ Μαχνό

Δεν ξεχνάμε την 1η Μάη 1886 στις ΗΠΑ, το Σικάγο και όλες εκείνες τις ημέρες εργατικής απεργίας ως τη 4η Μάη και τη σφαγή του Χεϊμάρκετ. Δεν ξεχνάμε τις χιλιάδες των εργατών που ξεχύθηκαν στους δρόμους και μετείχαν στις διαδηλώσεις με αίτημα το 8ωρο. Δεν ξεχνάμε τους αναρχικούς συνδικαλιστές εργάτες που δέχτηκαν τα κρατικά αντίποινα, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν. Είναι ιστορικά καταγεγραμμένη η αξεδιάλυτη σύνδεση του αναρχικού κινήματος με τα γεγονότα του Σικάγο και η πρωτοπόρα δράση των αναρχικών στα εργατικά συνδικάτα που οργάνωσαν τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Δεν αφήνουμε από τη μνήμη μας τη Κυριακή 2 Μάη 1893 που περίπου 2000 εργάτες συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα και διαδήλωσαν ζητώντας την καθιέρωση οχτάωρης ημερήσιας εργασίας, ορίζοντας την πρώτη εργατική πρωτομαγιά στην Ελλάδα. Ο Σοσιαλιστικός Σύλλογος Ελλάδος του αναρχικού Σταύρου Καλλέργη έβαλε τις βάσεις για την διεκδίκηση οχτάωρης εργασίας και ασφάλισης σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος, Κυριακάτικης αργίας και σύνταξης. Το 1936 στη Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες έδωσαν το δικό τους αγώνα στο δρόμο και χτυπήθηκαν ύπουλα και σκληρά από τις Μεταξικές δυνάμεις καταστολής με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 12 εργάτες.

Η πρωτομαγιά είναι απεργία, όχι αργία και φέρει ιστορικό βάρος. Είναι ένα ιστορικό ορόσημο της ταξικής πάλης, μια μέρα μνήμης, ένα σάλπισμα μάχης. Ούτε κομματική φιέστα, ούτε νεκρώσιμη ακολουθία του εργοδοτικού-γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Είναι μια μέρα που οφείλει ο κόσμος της εργατικής τάξης να βγει στο δρόμο και να απεργήσει, να διεκδικήσει μαχητικά και να παλέψει για δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες και σήμερα ανατρέπονται, κόβονται και ράβονται από το κεφάλαιο και το κράτος στο πλαίσιο του ανειρήνευτου ταξικού πολέμου και για την μεταβίβαση του κόστους της συστημικής κρίσης στις πλάτες του λαού. Ζούμε αναμφίβολα την εποχή του τέλους των κοινωνικών συμβολαίων του παρελθόντος. Την εποχή που ιστορικά καθήκοντα και ιστορικές προκλήσεις μας καλούν να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις.

Οι φετινές πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις συμπίπτουν με τον ερχομό ενός νέου αντεργατικού νόμου που ξυπνά μνήμες Σικάγο. Από τον προηγούμενο Νοέμβρη και την ψήφιση του νομοσχεδίου “Ρύθμιση θεμάτων της αγοράς εργασίας”* η πολιτική διαχείριση της Ν.Δ. έχει βάλει στο στόχαστρο την απεργία και το 8ωρο, παίρνοντας την σκυτάλη από την μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τον κατάπτυστο νόμο Αχτσιόγλου. Με συνεχόμενους νόμους και αξιοποιώντας τα lockdown ως «χρυσή ευκαιρία» εκπληρώνουν διαχρονικούς αστικούς σχεδιασμούς και ισοπεδώνουν κάθε απομεινάρι κατακτήσεων που παρέμεινε όρθιο όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων που ποτέ δεν τελείωσαν.

Το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο που πρόκειται να τεθεί υπό ψήφιση μέσα στο επόμενο διάστημα έρχεται για να συντρίψει θεμελιώδη εργασιακά κεκτημένα. Σε συνέχεια του προηγούμενου αντεργατικού νομοσχεδίου, θέτει σε εφαρμογή την κατάργηση του 8ωρου, κατοχυρώνοντας και νομικά πλέον το δικαίωμα του εργοδότη να απασχολεί τον εργαζόμενο έως και 10 ώρες ημερησίως χωρίς να καταβάλλει υπερωρίες και αναπληρώνοντας αυτές τις ώρες με μείωση του ωραρίου σε άλλες μέρες. Με λίγα λόγια, θεσμοθετείται η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και του χρόνου εργασίας ο οποίος καθορίζεται σε πλήρη συνάρτηση με τις ανάγκες των αφεντικών, μέσα σε μια εκβιαστική συνθήκη για τον εργαζόμενο. Παράλληλα, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας επεκτείνεται και σε άλλους κλάδους με ορίζονται τον καθολική περιστολή της και η διαδικασία της απόλυσης απλουστεύεται με fast-track βήματα, εξυπηρετώντας την εργοδοτική ασυδοσία.

Και ενώ τα εργασιακά δικαιώματα καταλύονται το ένα πίσω από το άλλο και η εργασιακή επισφάλεια κυριαρχεί, το χτύπημα στην συνδικαλιστική δράση και στην μαχητική συλλογική διεκδίκηση των εργαζομένων εντείνεται ακόμη περισσότερο. Το νέο νομοσχέδιο κρίνει παράνομες και ποινικά κολάσιμες τις περιφρουρήσεις των απεργιών και τις καταλήψεις εργασιακών χώρων. Επιπλέον, μεταξύ άλλων, επιδιώκει να επιβάλλει το απεργοσπαστικό μέτρο της υποχρεωτικής λειτουργίας των επιχειρήσεων σε «τομείς ζωτικής σημασίας» κατά τις ημέρες απεργιών με το 40% των υπαλλήλων τους.

Μέσα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε με την όξυνση της οικονομικής κρίσης και της ταξικής εκμετάλλευσης, το χτύπημα στο δικαίωμα στην απεργία και οι περαιτέρω φραγμοί στην συνδικαλιστική δράση μέσω μιας σειράς νομοσχεδίων αποτελούν καίριας σημασίας ζητήματα για την επιβολή της επιδιωκόμενης εργασιακής αναδιάρθρωσης προς όφελος του κεφαλαίου. Από την πλευρά μας οφείλουμε να σταθούμε εμπόδιο, να υπερασπιστούμε τις κερδισμένες με αίμα εργατικές κατακτήσεις του παρελθόντος, να προεκτείνουμε τους ταξικούς αγώνες προς την πλήρη απελευθέρωση από τα δεσμά της ταξικής σκλαβιάς και της κρατικής βαρβαρότητας.

135 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών στο Σικάγο τιμούμε την εργατική πρωτομαγιά και τους νεκρούς της, αγωνιζόμαστε μαχητικά για την χειραφέτηση της τάξης μας και ανακηρύττουμε τα ελευθεριακά και εξισωτικά κοινωνικά προτάγματα που παραμένουν αδικαίωτα. Βγαίνουμε στους δρόμους, συλλογικοποιούμαστε στους χώρους δουλειάς, προετοιμαζόμαστε για τις μάχες που έρχονται. Εν’ όψει των κρίσιμων μαχών απευθύνουμε κάλεσμα στον κόσμο των δυτικών προαστίων που μοιραζόμαστε κοινές συμφωνίες, θέσεις και στόχους, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας.

Ως Πρωτοβουλία Αναρχικών Αγίων Αναργύρων – Καματερού στηρίζουμε τα απεργιακά ταξικά καλέσματα των ακηδεμόνευτων συνδικάτων για την 6η Μαΐου και προετοιμάζουμε την προπαγάνδιση, την οργάνωση, τον σχεδιασμό των αντιστάσεων ενάντια στο νέο αντεργατικό νομοσχέδιο.

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Ταξική οργάνωση στην βάση – Μόνη λύση η Κοινωνική Επανάσταση

*Οι νεκροί του Σικάγο ζητούν δικαίωση

Πορεία Πρωτομαγιάς : 06/05 στις 10.30 στην καμάρα

    • “Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που καταπνίγετε σήμερα”
      August Spies
      Έχουν περάσει 135 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο, από τον αγώνα των εργατών για το 8ωρο,
      για καλύτερες συνθήκες εργασίας και για την πτώση του καπιταλιστικού συστήματος. Κεκτημένα
      που κατακτήθηκαν με αίμα, με θυσίες στους δρόμους, στις φύλακες και στο ικρίωμα. Για τα γεγονότα
      του Haymarket καταδικάστηκαν 8 αναρχικοί, οι 7 σε θάνατο και ένας, ο Oscar Neebe, σε 15 χρόνια
      κάθειρξη. Οι Spies, Parsons, Engel και Fischer απαγχονιστήκαν. Ο Lingg αυτοκτόνησε μια μέρα πριν
      τον εκτελέσουν. Η θανατική ποινή μετατράπηκε σε ισόβια για τους Fielden και Schwab μετά από
      πιέσεις από το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης.
      Έχουν περάσει 85 χρόνια από τον ματωμένο Μάη της Θεσσαλονίκης από τη μεγάλη απεργία των
      καπνεργατών και την εξέγερση που ακολούθησε με 11 νεκρούς και πολλούς τραυματίες.
      Έχουμε χρέος να μην ξεχνάμε τους αγώνες που έδωσε η τάξη μας στο παρελθόν. Οι αγώνες του χθες
      είναι φάρος και έμπνευση για τους αγώνες του σήμερα. Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα μιας ακόμη
      κρίσης. Η πανδημία είναι άλλη μία χρυσή ευκαιρία για το κράτος και το κεφάλαιο. Με πρόσχημα τον
      covid 19 επιτίθεται στις ελευθερίες μας και σε όσα κεκτημένα μας έχουν μείνει. Σε διεθνές επίπεδο
      βλέπουμε μια ολομέτωπη επίθεση στους “από τα κάτω”. Το μέλλον που μας επιφυλάσσουν το κράτος
      και τα αφεντικά είναι γεμάτο καταστολή, εξαθλίωση και θάνατο. Ο καπιταλισμός μεταλλάσσεται, η
      παραγωγή αλλάζει, ο τρόπος χρήσης των νέων τεχνολογιών προς όφελος του κεφαλαίου θα
      δημιουργήσουν χιλιάδες καινούριους άνεργους και όσοι θα εργάζονται θα δουλεύουν με ακόμη πιο
      εντατικοποιημένους ρυθμούς για ψίχουλα.
      Το ελληνικό κράτος από την αρχή της πανδημίας θωρακίστηκε -όχι απέναντι στον covid 19- αλλά για
      να διασφαλίσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου αφήνοντας τα φτωχότερα στρώματα και τους/τις
      εργαζόμενους/ες εκτεθειμένους/ες στον ιό μετρώντας σήμερα χιλιάδες νεκρούς της τάξης μας
      απόρροια της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας. Προτίμησε να προσλάβει χιλιάδες μπάτσους,
      εξόπλισε τον στόλο καταστολής και μοίρασε άφθονο χρήμα στα ΜΜΕ για τη διάχυση της κρατικής
      προπαγάνδας, πετώντας το μπαλάκι της “ατομικής ευθύνης” αντί να ενισχύσει ουσιαστικά το δημόσιο
      σύστημα υγείας. Όπως ήταν φυσικό, το κράτος συνέχισε μέσα στο λοκντάουν τον αντικοινωνικό του
      ρόλο, ψηφίζοντας μια σειρά από εγκληματικά νομοσχέδια. Από το νομοσχέδιο για την παιδεία που
      μεταξύ άλλων προβλέπει και την δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας, το νομοσχέδιο για το
      περιβάλλον που θεσμοθετεί την περαιτέρω λεηλασία της φύσης, το νομοσχέδιο για τα
      οπτικοακουστικά μέσα όπου καιροφυλακτεί η λογοκρισία και τον νέο πτωχευτικό κώδικα μια επίθεση
      στην πρώτη κατοικία.
      Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο, το όποιο προβλέπει την
      ουσιαστική κατάργηση του 8ωρου και νομιμοποίηση του 10ωρου εργασίας, καθώς και την αύξηση
      των υπερωριών ανά τον χρόνο από 120 σε 150. Πετάνε το μπαλάκι στην ατομική επιλογή του κάθε
      εργαζόμενου για ευελιξία ωραρίων, γνωρίζοντας πως δεν έχει και πολλές επιλογές σε μία συμφωνία
      που δεν γίνεται υπό ίσους όρους. Κατ’ αυτό τον τρόπο νομιμοποιούν και παγιώνουν την 10ωρη
      εργασία η οποία δεν θα αμείβεται ως υπερεργασία ή υπερωρία, αλλά με λιγότερες ώρες εργασίας τις
      επόμενες μέρες. Επιπλέον, στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας προστίθενται και άλλοι κλάδοι,
      προχωρώντας μεθοδικά προς την ολική κατάργηση της. Από την άλλη, ο συνδικαλιστικός νόμος, σε
      συνέχεια των νομοσχεδίων του Σύριζα, στοχεύει ανοιχτά στην ποινικοποίηση και τρομοκράτηση της
      συνδικαλιστικής δράσης, στην επίθεση στα σωματεία μέσω του ηλεκτρονικού φακελώματος των
      μελών τους, την ηλεκτρονική ψηφοφορία και την ποινικοποίηση των απεργιακών παρεμβάσεων και
      περιφρουρήσεων, όπου η απεργία θα κηρύσσεται παράνομη σε ενδεχόμενο μπλοκάρισμα της
      παραγωγής μιας επιχείρησης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη λειτουργία των επιχειρήσεων σε
      ημέρες απεργίας με προσωπικό ασφαλείας στο 40% των συνολικών εργαζομένων,
      απονοηματοδοτούν τις απεργίες οι οποίες για να καταστούν δυναμικές και μαχητικές στοχεύουν στο
      μπλοκάρισμα της ροής του κεφαλαίου.
      Αν το κράτος και τα αφεντικά θεωρούν ότι θα μείνουμε άπραγοι/ες στην επίθεση που δέχονται τα
      κεκτημένα του προλεταριάτου πλανώνται πλάνην οικτράν. Το 8ωρο και η απεργία είναι κατακτήσεις
      βαμμένες με το αίμα της εργατικής τάξης. Οφείλουμε να ορθώσουμε ανάχωμα στις ορέξεις των
      αφεντικών, με όπλα την Αυτοοργάνωση και την Αλληλεγγύη να αντεπιτεθούμε στο κράτος και το
      κεφάλαιο. Μέσα από τα σωματεία βάσης κόντρα στο κρατικό-γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και την
      λογική της ανάθεσης. Μέσα από ομάδες προλεταριακής αυτοάμυνας και συνελεύσεις γειτονιάς να
      προστατέψουμε τις κοινότητες μας και να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες. Το μόνο που έχουμε
      είναι ο ένας την άλλη. Όλοι και όλες μαζί μπορούμε να ονειρευτούμε και να δημιουργήσουμε έναν
      άλλο κόσμο, δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως την λεηλασία της φύσης. Η
      Κοινωνική Επανάσταση είναι η μονή ρεαλιστική λύση για τα προβλήματα μας, για την
      Απελευθέρωση της Τάξης μας, την Κοινωνική Απελευθέρωση, για την Αναρχία, τον Ελευθεριακό
      Κομμουνισμό
      ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ
      ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
      ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΒΑΣΗΣ
      ΠΕΜΠΤΗ 6/5 ΚΑΜΑΡΑ ΣΤΙΣ 10:30

[Londres]1 de mayo de 2021 … después del encierro, veamos la situación que nos rodea.

extraido de attaque.noblogs

 

La pandemia fue el inicio de un gran proyecto de reestructuración
capitalista, en el que nos estamos perdiendo rápidamente. Londres ya
está en camino de ser una “ciudad inteligente”, lo que significa que
cada molécula de esta metrópolis burbujeante se está integrando (o ya lo
está) en una gran red artificial: una red ciertamente capitalista, pero
en gran parte virtual, casi autónoma, generalizada en todo lo que nos
rodea y en nosotros mismos, en nuestro cuerpo, en nuestra mente.

Ahora mismo, estamos en medio de un vasto laberinto. Se está
construyendo un mundo de sueños prístino y sereno. Eficiencia total,
interconexión total, aislamiento total. El mundo se está reduciendo
rápidamente y se limita a lo que la inteligencia artificial, la realidad
aumentada y la Internet de las cosas pueden calcular, predecir y
procesar.
Los últimos vestigios de vínculos humanos y vitales están siendo
arrojados al baño, reemplazados por el manejo de esta rutina de
explotación despiadada y desesperación absoluta.

Mientras tanto, se incinera la tierra viva; ya es demasiado tarde para
detener esto. Ya estamos en medio de la catástrofe de la extinción
masiva. No hay problema. El capital estará allí para asegurar la
transición de las prácticas “destructivas” de extracción de combustibles
fósiles a la extracción de minerales de tierras raras (utilizados para
paneles solares, turbinas eólicas y todas las tecnologías inteligentes
en las que se basa su mundo actual); ya están utilizando mano de obra
esclava para excavar minas en Guinea y Congo. ¿Qué pasa con las masas
que huyen de la muerte y el caos causado por la escasez y las guerras
resultantes de recursos en nuestros antiguos puestos de avanzada
coloniales? Bueno, el campo de concentración Napier Barracks *,

Mientras tanto, los mercados se hunden en una inestabilidad permanente,
a medida que desaparecen modelos familiares, a medida que la industria
“productiva” sigue siendo descuidada y las finanzas especulativas
reafirman su dominio sobre la economía mundial: habrá (y ya hay)
quiebras y crisis masivas. . No hay problema. Recordamos la última
década de austeridad punitiva, desechando a muchas personas explotadas,
integrando todos los aspectos de nuestra existencia en una economía
rapaz llamada “economía de trabajos ocasionales”, de modo que se están
extendiendo las condiciones de vida similares a las de los suburbios de
los suburbios de la época victoriana. , al margen, que masas de
habitantes, en esta ciudad, no pueden darse el lujo de alimentarse, que
el desempleo supera los niveles de 1981:

Mientras tanto, la tecnología de vigilancia – Londres ya está repleta de
cámaras, pero esto se complementa con GPS, con nuestros propios
“dispositivos”, con este mundo por el que caminamos penosamente – se
está acelerando. A todo esto podemos añadir, por tanto, los drones, que
pronto serán un signo tan banal de la ocupación actual como lo son los
coches de policía. Pero bueno. Sabemos exactamente cómo se utilizará
todo. De la misma manera que este país ha construido un sistema
penitenciario en expansión para etiquetar, empacar y almacenar a
cualquiera que pase por las grietas de esta mega-máquina, sin mencionar
el trato brutal de cualquiera que tenga la audacia de hacerse a un lado.
y luchar contra ella. En este sentido, el nuevo ” proyecto de ley Nos
da una idea de la dirección en la que vamos.

Entonces estamos perdiendo el control de las cosas; el mundo está
cambiando muy rápidamente y no estamos seguros de qué hacer. Cualquier
forma de lucha que se base en gestos performativos activistas, en la
“organización comunitaria” (lo que sea que eso signifique), en la
“conciencia”, en la inscripción del mayor número posible de personas en
un partido, en demandas, reformas, etc. : todo esto no es sólo
cuantitativo y reaccionario, sino que corresponde a un mundo que ya no
existe. El camino que está siguiendo el capitalismo (y lo ha estado
durante algún tiempo) es cumplir con el dicho de Thatcher: deshacerse de
la “sociedad”. En este neofeudalismo, simplemente no hay “política”, no
hay “derechos”, no hay “democracia”, no hay “comunidad”, ni siquiera un
nombre; no hay nada en lo que puedas fingir que puedes influir. Solo un
torbellino en el que estamos destinados a dividirnos y perdernos,
“esperando” algo que nunca saldrá de esta pesadilla.
Sin dignidad, sin pasión, entumecido, sofocado, vacío.

Pero todavía tenemos algo que es realmente peligroso. Tenemos una idea.
Una idea que vale la pena correr riesgos, por la que vale la pena
apostar lo que nos queda de vida. Si podemos ganarnos el coraje de
nuestras convicciones, podemos emprender una aventura para afirmar, con
orgullo y sin miedo, una realidad, una forma de ser que puede hacer
estallar los contornos del futuro que se ha trazado para nosotros, desde
la tumba que ya ha sido cavado y eso nos espera. Porque eso es
exactamente lo que le falta al poder. Ni siquiera puede entenderlo.
Cuando mira la inestabilidad y el caos de nuestro tiempo, solo puede ver
algo con lo que lidiar. Solo ve el camino hacia la restauración. Pero
podemos discernir bastante, si lo intentamos, algo muy diferente: un
montón de vulnerabilidades, tanto materiales como mentales (el campo de
batalla ahora está en todas partes), sobre cuya base podemos trazar un
plan de ataque. Porque una vez que destruimos la ilusión de que todo
esto es inevitable, una vez que afirmamos la belleza y la fuerza de
nuestra idea contra este mundo, todo sobre él puede ser reinterpretado.
Ya no hay una población que vigilar, monitorear y administrar. Hay un
área donde se retiene a individuos, cada uno de los cuales puede tener
la misma rabia, los mismos sueños que nosotros. Ya no hay economía que
sacrificar. Hay personas explotadas dispuestas a luchar junto a otras,
contra los explotadores Porque una vez que destruimos la ilusión de que
todo esto es inevitable, una vez que afirmamos la belleza y la fuerza de
nuestra idea contra este mundo, todo sobre él puede ser reinterpretado.
Ya no hay una población que vigilar, monitorear y administrar. Hay un
área donde se retiene a individuos, cada uno de los cuales puede tener
la misma rabia, los mismos sueños que nosotros. Ya no hay economía que
sacrificar. Hay personas explotadas dispuestas a luchar junto a otras,
contra los explotadores Porque una vez que destruimos la ilusión de que
todo esto es inevitable, una vez que afirmamos la belleza y la fuerza de
nuestra idea contra este mundo, todo sobre él puede ser reinterpretado.
Ya no hay una población que vigilar, monitorear y administrar. Hay un
área donde se retiene a individuos, cada uno de los cuales puede tener
la misma rabia, los mismos sueños que nosotros. Ya no hay economía que
sacrificar. Hay personas explotadas dispuestas a luchar junto a otras,
contra los explotadores los mismos sueños que nosotros. Ya no hay
economía que sacrificar. Hay personas explotadas dispuestas a luchar
junto a otras, contra los explotadores los mismos sueños que nosotros.
Ya no hay economía que sacrificar. Hay personas explotadas dispuestas a
luchar junto a otras, contra los explotadorescuyo poder es frágil y
cuyas declaraciones de legitimidad han quedado atrás. Ya no existe
ninguna tecnología intrusiva. Hay tantos nodos en una infraestructura,
puntos débiles listos para ser atacados. Sobre todo, no hay más inercia,
hay un mundo viejo del que deshacerse y un momento presente, tanto
tiempo oscurecido y pospuesto, listo para ser captado nuevamente,
juntos, listo para ser experimentado, para ser experimentado en
plenitud.

Pero, ¿qué significa esto realmente? ¿Estamos esperando el próximo
motín? E incluso, ¿qué haríamos en una situación de insurgencia
generalizada? ¿Deberíamos contentarnos con ser espectadores y alentar a
los marginados y excluidos? ¿Quizás podamos traer nuestra propia piedra?
¿Y qué pasa al día siguiente? Lo cierto es que, por ahora, todo ha
“vuelto a la normalidad”. Hay que hacer balance: ya estamos en una
situación en la que el Estado no puede mantener el control de las
calles, en este nuevo clima de inestabilidad “gestionada”. Echemos un
vistazo a este planeta que está en llamas hoy, e incluso este país no
puede escapar de esta tendencia, una mirada rápida hacia el oeste [
hacia Bristol, el escenario de un motín reciente; NdAtt.] te convencerá.
Para lograr un cambio cualitativo real, debemos deshacernos de todas las
rutinas, incluidas las adornadas con atributos “violentos”. Queremos
difundir entre nosotros y expresar al mundo una visión de insurgencia y
guerra social que vaya más allá de los enfrentamientos con la policía –
porque, contrariamente a lo que quisiera algún hábito anarquista, la
policía no es el verdadero enemigo, es simplemente un obstáculo. . El
verdadero enemigo, ante la violencia, es nuestra propia concepción
reducida de lo que es posible, de lo que significa vivir. Para quitar la
máscara del poder, para ver este sistema como lo débil y frágil que es,
tenemos que ver qué, a pesar de todas las apariencias, es realmente
fuerte en nosotros., y se trata de nuestra capacidad para iniciar una
revuelta interminable e ilimitada, para trascender nuestra imaginación
reducida, para apostar nuestras vidas en lo que no se puede representar,
mediar o modelar. Frente a esto, los tribunales, las comisarías, los
parlamentos, los ayuntamientos, los militares, Silicon Valley, la cámara
de comercio, OTAN / G8 / G20 / COP- ?, los centros de “mando
antiterrorista” se convierten en lo que realmente son – simplemente
espectáculos absurdos, con tantos malos actores esperando a ser
expulsados ​​del escenario, cuando el público ya no tiene la fuerza para
mirar y encogerse en la oscuridad un segundo más.

ESTA TECNO-PRISIÓN ES
INSURRECCIÓN VULNERABLE AHORA

 

[Libro] Maíz, transgénicos y transnacionales

Maíz, transgénicos y transnacionales
por Silvia Ribeiro / Grupo ETC

Descargar aqui: ttps://www.etcgroup.org/sites/www.etcgroup.org/files/files/ribeiro_maiz_transgenicos_trasnlacionales12abril.pdf

Esta compilación de artículos de Silvia Ribeiro se basa en el trabajo
colectivo del Grupo ETC y abarca un período de 15 años desde que se
descubre la contaminación transgénica del maíz nativo en México, su
centro de origen. Un hecho relevante para todas y todos, porque el maíz
es uno de los tres cultivos bases de la alimentación mundial.

El libro aporta una visión panorámica del tema, por lo que es una
herramienta valiosa para entender tanto el contexto histórico como la
situación actual de la agricultura y la alimentación, las maniobras
desde el poder corporativo y político a nivel nacional e internacional,
las luchas de resistencia desde los pueblos campesinos e indígenas, los
movimientos y organizaciones sociales.

Con la pandemia de Covid-19 que afecta cada rincón del planeta, esta
compilación es especialmente relevante. El sistema alimentario
agroindustrial tiene un rol clave en la generación de pandemias y en las
principales enfermedades de la gente y el planeta, es esencial conocerlo
y cuestionarlo. El libro nos acerca a conocer sus mecanismos, el
control corporativo a través de las empresas de agronegocios y los
impactos sociales y ambientales de instrumentos como las semillas
transgénicas y otras nuevas tecnologías.

También muestra que pese a que ese sistema alimentario industrial y
corporativo acapara la mayoría de los recursos como tierra y agua, son
las redes campesinas y locales, rurales y urbanas, las que alimentan a
la mayoría de la población mundial.

 

 

Η πανδημία και η ανυπέρβλητη αναγκαιότητα για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού και του κράτους [5/5, Στρέφη, με Ρούπα-Μαζιώτη]

https://athens.indymedia.org/post/1612348/

από Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/ριών, μεταναστών/ριων, αλληλέγγυων

02/05/2021 6:41 μμ.

 

Στην εκδήλωση θα υπάρξει επικοινωνία με τους πολιτικούς κρατούμενους Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Θα παρουσιάσουν το πρόσφατο μακροσκελές και αναλυτικό κείμενο τους “Η πανδημία και η ανυπέρβλητη αναγκαιότητα για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού και του κράτους” και στην συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση.

Τετάρτη, 5 Μάη, στις 17:00, εκδήλωση στο λόφο Στρέφη στο πλαίσιο των αντιστάσεων στην κρατική διαχείριση του Covid19.

Στην εκδήλωση θα υπάρξει επικοινωνία με τους πολιτικούς κρατούμενους Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα. Θα παρουσιάσουν το πρόσφατο μακροσκελές και αναλυτικό κείμενο τους “Η πανδημία και η ανυπέρβλητη αναγκαιότητα για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού και του κράτους” και στην συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση.

Στην εκδήλωση θα υπάρχει έντυπο υλικό και κουτί οικονομικής ενίσχυσης του συντρόφου και της συντρόφισσας.

Αποσπάσματα από την μπροσούρα.

“Η πανδημία του Κορωνοϊού είναι η πρώτη μεγάλη κρίση στη σύγχρονη ιστορία που ανέδειξε με τον πιο ωμό τρόπο πόσο καταστροφικό, ολέθριο, δολοφονικό για τον ίδιο τον άνθρωπο είναι το οικονομικό-πολιτικό σύστημα εξουσίας και το πολιτισμικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται. Έχουμε οδηγηθεί στο χείλος της αβύσσου και δεν πρόκειται να είμαστε ασφαλείς όσα εμβόλια κι αν ανακαλυφθούν. Ζούμε την αντίστροφη μέτρηση στον πόλεμο που έχουμε εξαπολύσει εναντίον της φύσης και είναι αυτή που θα έχει τον τελευταίο λόγο. Όμως αυτή είναι που μας δείχνει πιο επιτακτικά από ποτέ την αλλαγή πορείας που πρέπει να κάνουμε.”

“Η ελληνική κυβέρνηση –όπως και όλες οι κυβερνήσεις, εξάλλου –αξιοποιεί στο έπακρο την πανδημία και προωθεί με fast track διαδικασίες αναρίθμητα νομοσχέδια εκμεταλλευόμενη τους περιορισμούς της καραντίνας και την απουσία κοινωνικών αντιδράσεων σε πλήθος ζητημάτων: εκπαιδευτικά, υγεία, περιβαλλοντικά, εργασιακά, ιδιωτικό χρέος. Όλες οι εσπευσμένες αλλαγές κατατείνουν στην ίδια κατεύθυνση ενίσχυσης του κεφαλαίου εις βάρος των κοινωνικά αδύναμων. Οι μαθητές και οι φοιτητές επιχείρησαν να αντισταθούν στις εκπαιδευτικές αλλαγές που πριμοδοτούν την ιδιωτικοποίηση της παιδείας και την εισαγωγή μόνιμης αστυνομικής δύναμης στα πανεπιστήμια και βρήκαν μπροστά τους την κρατική βία. Οι γιατροί και νοσηλευτές που διεκδικούν ισχυρό σύστημα δημόσιας υγείας, λοιδορούνται και ενίοτε αντιμετωπίζουν και αυτοί την αστυνομική βία.”

“Μέχρι πρότινος η ιατρική παρομοίαζε το ανθρώπινο σώμα ως ένα ‘‘φρούριο’’, μια ‘‘πολεμική μηχανή’’ που εξοντώνει ό, τι ξένο εισβάλλει μέσα του και η έκβαση αυτής της μάχης είναι που κρίνει κάθε φορά αν και πόσο θα νοσήσουμε, αν ζήσουμε ή αν πεθάνουμε. Όμως, μια σύγχρονη οπτική για τον ανθρώπινο οργανισμό και το ανοσιακό μας σύστημα θέτει τον οργανισμό μας σε αλληλεξάρτηση με το περιβάλλον, ως οικολογική μονάδα, με το ανοσιακό μας σύστημα να έχει διαμορφωθεί μέσα από τη μακροχρόνια συμβίωσή του με τους μικροοργανισμούς. Η δραματική μείωση της βιοποικιλότητας –λένε οι ειδικοί– έχει φέρει συρρίκνωση και του ανθρώπινου μικροβιώματος και την αύξηση της ανθρώπινης νοσηρότητας. Η καταστροφή της φύσης έχει συνεπώς καταστρέψει και την φυσική ‘‘κοινότητα’’ ανθρώπου-μικροβίων, όπου η ισορροπία δημιουργείται μέσω ανταγωνιστικών, αλλά και συνεργατικών αλληλεπιδράσεων.”

“Ένα κοινωνικό μοντέλο βασισμένο στην οικολογία, τη συνεργασία, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Πού δεν θα διαταράσσει τη φυσική ισορροπία, όπου κάθε κοινότητα θα είναι μια οικολογική μονάδα αδιαχώριστη με το φυσικό περιβάλλον. Μόνο με μια τέτοια προοπτική μπορούμε να ελπίζουμε στην επιβίωση της φύσης. Και μόνο με την επιβίωση της φύσης μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα μείνουμε ζωντανοί, να ελπίζουμε ότι θα έχουν πλανήτη να ζήσουν, ότι θα έχουν μέλλον τα παιδιά μας. Αλλιώς η ‘‘κληρονομιά μας’’ σε αυτά θα είναι μια κατεστραμμένη φύση, ένας κατεστραμμένος πλανήτης, αρρώστιες, πόλεμοι, φτώχεια, ανελευθερία, βία, θάνατος.”

Αρχεία:

Η_ΠΑΝΔΗΜΙΑ_ΚΑΙ_Η_ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗ_ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ_ΓΙΑ_ΤΟ_ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ_ΤΟΥ_ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ_ΚΑΙ_ΤΟΥ_ΚΡΑΤΟΥΣ_2.pdf

covid  ανοιχτή  εα  Λόφος στρέφη  μαζιώτης  ρούπα