Χιλή: 13 χρόνια μετά την πτώση στη μάχη του συντρόφου Mauricio Morales.

Στις 22 Μαΐου 2009 ο αναρχικός σύντροφος Mauricio Morales πεθαίνει μετά την τυχαία πυροδότηση του εκρηκτικού μηχανισμού που μετέφερε στη Σχολή Χωροφυλακής. Ένας σύντροφος διέφυγε και η αστυνομία εξαπέλυσε κατασταλτικό κυνήγι εναντίον του κύκλου του, επιδιώκοντας να βάλει τέλος στις σχεδόν εκατό εκρηκτικές επιθέσεις που διαπράττουν αντιεξουσιαστικές ομάδες.
Η ανάμνηση και η μνήμη του Mauri ενώνεται με εκείνη των υπόλοιπων αναρχικών που σκοτώθηκαν στον αγώνα και την αντιπαράθεση με το κράτος, με αυτόν τον τρόπο κάθε χρόνο ο Μάης μετατρέπεται σε νέα ερεθίσματα για την όξυνση της αντιπαράθεσης με την εξουσία και την ενδυνάμωση της κοινότητας της άρνησης.

Ένας άλλος Μάιος, μια άλλη 22η, πάλι οι αναμνήσεις, πάλι η μνήμη σε επίθεση… είναι ήδη αδύνατο να φυλακιστεί η μνήμη του σε όσους τον γνώριζαν ή ήταν κοντά του, η μνήμη του έχει τις μορφές και τα συνθήματα εκείνων που τον φέρνουν στο παρόν σε κάθε συνωμοσία, χωρίς ηγέτες ή εκπροσώπους, δεν υπάρχουν επίσημες φωνές. Η εξεγερσιακή μνήμη μπορεί απλά να βρίσκεται παντού.

Η 22α Μαΐου είναι η στιγμή να μιλήσουμε για μια επιθετική αλληλεγγύη κατά των φυλακών, είναι μια από τις ευκαιρίες όπου βλέπουμε την υλοποίηση του κοινωνικού πολέμου, όπου καταστρέφουμε τις καρικατούρες που περικλείουν τους συντρόφους μόνο σε κάποιες πράξεις, όπου δοκιμάζουμε τους εαυτούς μας στις αξιώσεις να δώσουμε έναν εικονοκλαστικό χαρακτήρα στη μνήμη καταστρέφοντας κάθε πιθανό βωμό.

Με αιώνια αγάπη για τον Mauri, αιώνιο μίσος για τους εχθρούς της ελευθερίας: Ας διαδώσουμε την αναπόσπαστη μνήμη στη μάχη!

Επιθετική αλληλεγγύη για τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου!

Μαύρη μνήμη για τον αναρχικό της πράξης Mauricio Morales!

Πηγή: Dark Nights
Μετάφραση: ΔΟ ΕΗΦ

Διεθνές περιοδικό του κοινωνικού πολέμου – ‘Ο πόλεμος είναι το υπέρτατο δράμα μιας πλήρως μηχανοποιημένης κοινωνίας’, Dark Nights #51 (Αγγλικά)

Διεθνές περιοδικό του κοινωνικού πολέμου κατά του μιλιταρισμού, κατά των εθνικιστικών και ιμπεριαλιστικών πολέμων, υπέρ της εξέγερσης, της επανάστασης και του διεθνισμού.

Άλλη μια διευρυμένη έκδοση 16 σελίδων με άρθρα σχετικά με τη συνεχιζόμενη πείνα για πόλεμο από τα έθνη, τον καπιταλισμό και τον πολιτισμό. Άρθρα από Ιταλούς συντρόφους, για έναν πολύ αναγκαίο αντιμιλιταρισμό και κάλεσμα για τη διεθνή ως απάντηση στον πόλεμο που πολεμάμε όλη μας τη ζωή κάτω από το υπαρκτό. Άμεσες δράσεις και ανακοινώσεις αντιμιλιταριστικού χαρακτήρα και παραδείγματα προηγούμενων επιθέσεων, συμπεριλαμβανομένων των πυρήνων άμεσης δράσης, επιθέσεις από τη Γερμανία και από το Ηνωμένο Βασίλειο εναντίον στρατιωτικών στόχων.

Εκτυπώστε το, μοιράστε το, αφήστε το σε ένα τυχαίο μέρος!

“Σαμποτάρουμε τον πόλεμο, πυροδοτώντας τη Διεθνή!”

1.‘War is the supreme drama of a completely mechanized society’
2.‘We sabotage the war, Triggering the International’ – Beztomivny
3.‘We do not enlist’ – Anarchists from Spoleto
4.‘Anti – Militarism & Social Insurrection’ – Wolfi Landstreicher
5.‘Another war is possible’ – Responsibility Claim for arson & incendiary attacks by Cells of Anti-Militarist Action
6.‘Heretics’ – Gabriel Pomba da Silva

ΔΊΚΤΥΟ ΚΑΤΆ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΏΝ ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ

Κατεβάστε, αντιγράψτε και διανείμετε! DIY!

Link: Dark Nights #51 ‘War is the supreme drama of a completely mechanized society’
Πηγή: Dark Nights
Μετάφραση: ΔΟ ΕΗΦ

ΗΚ: Δήλωση του αναρχικού κρατούμενου Toby Shone 10 Μαΐου 2022

Δήλωση του Toby Shone
10 Μαΐου 2022

Ευχαριστώ όλους/ες όσοι/ες ήρθαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη και την οργή τους στο Bristol Crown Court την Παρασκευή. Μετά από 15 μήνες απομόνωσης, ήταν ο μεγαλύτερος αριθμός συντρόφων που είχα δει εδώ και πολύ καιρό. Η δύναμη και η ζεστασιά σας παραμένει στην καρδιά μου.

Αυτή ήταν μια μεγάλη ήττα και ταπείνωση για τους αντιτρομοκρατικούς εισαγγελείς και την αστυνομία, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Έχει συγκροτηθεί μια κρατική μεθοδολογία την οποία θα χρησιμοποιήσουν για να επιτεθούν και σε άλλους/ες στον αναρχικό χώρο όταν μπορέσουν.

Η επιχείρηση Adream επίσης δεν έχει ακόμη κλείσει και έτσι θα πρέπει να παραμείνουμε έτοιμοι/ες. Υπάρχουν πολλά διδάγματα που πρέπει να αντλήσουμε εδώ και μια πιο ολοκληρωμένη ανάλυση θα γίνει με τον καιρό.

Η αποφυλάκισή μου αναμένεται στα τέλη Δεκεμβρίου και θα είμαι υπό άδεια μέχρι τον Νοέμβριο του 2024. Η Μονάδα Διαχείρισης Παραβατών (OMU) της φυλακής μου επιβεβαίωσε ότι οι αντιτρομοκρατικές μονάδες εξακολουθούν να σκοπεύουν να με παρακολουθούν και μετά την αποφυλάκισή μου. Είμαι σίγουρος ότι θα προσπαθήσουν να πάρουν εκδίκηση, αλλά με την αγάπη και τη συνενοχή όλων των συντρόφων, θα ανεβάσουμε τη θερμοκρασία. Η ελευθερία και η διχόνοια είναι ένα και το αυτό. Πάντα αμετανόητος, πάντα αναρχικός.

Τίποτα δεν έχει τελειώσει, όλα συνεχίζονται.

Πηγή: Dark Nights

Μετάφραση: ΔΟ ΕΗΦ

Σταμάτα να διαμαρτύρεσαι και γίνε επαναστάτης/τρια: Πώς να γίνεις μέλος της FAI

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες γέρνουν όλο και πιο κοντά στην πλήρη κατάρρευση και ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος διαφαίνεται στον ορίζοντα, ένα ερώτημα καίει με αυξανόμενη ένταση στα μυαλά των Αναρχικών παντού : τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω να καταστραφούν τα πράγματα;

Από την εποχή της ακμής των αρχών του 1900, ο ηθικός και κοινωνικός ιστός της βίαιης Αμερικής δεν έχει βρεθεί τόσο κοντά στο σημείο καμπής, τα μυαλά ενός ολόκληρου πληθυσμού τόσο κοντά στο να βράσουν. Ζούμε σε μια μοναδική εποχή, σε μια μεταβατική θέση – οι Ριζοσπάστες κάθε είδους εγκαταλείπουν γρήγορα τις προ πολλού νεκρές τακτικές της Αριστεράς Διαμαρτυρίας υπέρ της μαχητικής δραστηριότητας, φτάνοντας στο σημείο να σχηματίζουν ένοπλες ομάδες. Το κράτος όχι μόνο το γνωρίζει αυτό, αλλά και το περιμένει, κάτι που λέει αρκετά τρομερό για το τι μας περιμένει, λαμβάνοντας υπόψη τη μαζική συγκέντρωση στρατιωτικών μονάδων για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τα πράγματα είναι άσχημα, πραγματικά άσχημα, και οι άνθρωποι παντού αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν κάτι. Το γεγονός είναι ότι η βία ΔΟΥΛΕΥΕΙ και οι άνθρωποι αρχίζουν να το συνειδητοποιούν αυτό.

Ο ριζοσπαστισμός έχει εδώ και καιρό χτυπηθεί από τις ηλίθιες πεποιθήσεις που διαιωνίζονται από το Δημοκρατικό Κόμμα. Με την προδοσία του Μπέρνι οι άνθρωποι αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές λύσεις. Υπάρχει μια φαγούρα στο χέρι των απανταχού Αριστερών, ένα βαρύ σπυρί που ζητάει να σπάσει. Γίνεται λόγος για «πραγματική επανάσταση» και για το τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Είναι ένα ερώτημα του οποίου η ώρα έχει έρθει. Η θρησκευτική πίστη στη μη βία, που μας έχουν χώσει παθητικο-επιθετικά στο λαιμό μας, δηλώνει ότι ένα άτομο πρέπει να επιτρέψει σε μια οντότητα με την οποία βρίσκεται σε αντιπαράθεση να δει το κακό στους δικούς του/της τρόπους και να αλλάξει οικειοθελώς, επειδή απ’ ό, τι φαίνεται οι άνθρωποι αλλάζουν τα συστήματα πεποιθήσεων όπως τα υγρά ατμού. Αυτό, ως δια μαγείας, θα εξαπλωθεί με κάποιο τρόπο σε όλη την κοινωνία και θα δημιουργήσει μόνιμη αλλαγή. Φυσικά όλα αυτά είναι ψέματα. Αυτή η ανόητη αντίληψη εμπιστεύεται εξαιρετικά την ανθρώπινη συνείδηση και υποθέτει ότι οι άνθρωποι αποφασίζουν ορθολογικά για την πορεία των πράξεών τους και έχει αποδείξει ότι είναι χρεοκοπημένη. Αν το δόγμα της «συνειδητής επιλογής» ήταν αληθινό, ολόκληρος ο τομέας της διαφήμισης δεν θα υπήρχε. Αν ένα άτομο είχε εξαρχής λειτουργική συνείδηση, θα συμμετείχε πράγματι σε δραστηριότητες που απειλούν και καταστρέφουν διάφορες μορφές ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, θα υποστήριζε ένα κράτος που εξάγει πόλεμο και θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο; Ολόκληρο το σύστημα εξαρτάται από τους ανθρώπους που ΔΕΝ ενεργούν ορθολογικά και δεν αναλογίζονται ηθικά τις ίδιες αυτές πράξεις. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες κοιμούνται σαν μωρά.

Άλλες παρατάξεις, κυρίως στην Αριστερά, θέλουν να περιμένουμε κάποια Μεγάλη Επανάσταση, αποδεχόμενοι τη ζωή μας ως εργαλεία σε κάποιο διαλεκτικό έργο, αναγκασμένοι να δεχόμαστε σιωπηλά το ένα χτύπημα μετά το άλλο μέχρι να επιτευχθεί αρκετή κρίσιμη μάζα μέχρι….ναι, βασικά κανείς δεν φαίνεται να ξέρει. Ο Σερφίνσκι στο Ευλογημένη η Φλόγα σημειώνει ότι σχεδόν κάθε στρατόπεδο συγκέντρωσης που διοικούσαν οι Ναζί είχε οργανωμένη αντίσταση, κάποια μάλιστα με όπλα. Χιλιάδες κρατούμενοι συμμετείχαν σε αυτές τις οργανώσεις σχεδιάζοντας ενεργά τη στιγμή που θα έβαζαν τέλος στην εκτεταμένη σφαγή και θα απελευθερώνονταν. Το πρόβλημα ήταν ότι το σχέδιο δεν καρποφόρησε ποτέ, οι καιροί δεν ήταν ποτέ αρκετά κατάλληλοι, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ αρκετά έτοιμα. Τα πτώματα συνέχιζαν να συσσωρεύονται με την ίδια ταχύτητα που ξεσπούσε κάθε νέα ανείπωτη φρίκη, όμως οι ιεραρχικοί ηγέτες παρέμεναν ακλόνητοι περιμένοντας τον ιδανικό καιρό. Ακόμα και οι κοινωνικές διαμαρτυρίες όπως οι καλύτεροι μισθοί, η κοινωνική ασφάλιση, τα περισσότερα δικαιώματα, αν και σίγουρα αξιοθαύμαστες, είναι κινητοποιήσεις με ημερομηνία λήξης που οδηγούν πίσω στην παθητικότητα. Το μόνο πράγμα που μαθαίνουμε περιμένοντας είναι να περιμένουμε.

Οι άνθρωποι θέλουν να δράσουν, θέλουν να κάνουν κάτι. Τα πλήθη των ανήσυχων είναι γεμάτα με κάτουρο και ξύδι που ψάχνουν για στόχο. Τα χέρια είναι πρόθυμα με ένα μόνο ερώτημα να απομένει: με ποιους στο διάολο θα το κάνουν;

Είναι ένα ερώτημα που έχω θέσει στον εαυτό μου, και ένα που με οδήγησε να στείλω μήνυμα στους αξιόλογους φίλους του Insurrection News, ένα σημείο συγκέντρωσης «ειδήσεων, αντιπληροφόρησης και υποκίνησης από την παγκόσμια πρώτη γραμμή της αντικαπιταλιστικής εξέγερσης και του κοινωνικού πολέμου». Όπως το είδα, υπήρχαν μερικές ομάδες εκεί έξω, αλλά δύσκολα θα βρείτε κάποια καλύτερη από την περιβόητη Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία, μια σκιώδη «τρομοκρατική» ομάδα, περισσότερο γνωστή με το ιταλικό ακρωνύμιο FAI, την ίδια της οποίας τις «ομάδες θανάτου» κάλυψα για το Disinfo:

«[Η] FAI/FRI κατέστησε σαφές ότι δεν πρόκειται για μια συλλογή μαθητών γυμνασίου με περαστικό ενδιαφέρον για τον Μπακούνιν. Πρόκειται για σκληροπυρηνική Προπαγάνδα της Πράξης.” “Η φωτιά, η επίθεση, η απειλή εναντίον οποιουδήποτε εκπροσώπου της εκκλησίας και της εξουσίας είναι απολύτως δικαιολογημένη”, σημείωσαν οι Αναρχικοί, “Έχουμε τα όπλα και την προθυμία μας να τους επιτεθούμε. Οι μέρες του γλεντιού τους έχουν τελειώσει».

Η FAI/FRI είναι ίσως η μόνη αναρχική συλλογικότητα στον πλανήτη που μπορεί να υποστηρίξει αυτόν τον ισχυρισμό, έχοντας εξαπολύσει εμπρηστικές επιθέσεις εναντίον πύργων κινητής τηλεφωνίας στη Ρωσία καθώς και εναντίον τραπεζών της Χιλής, σαμποτάροντας σιδηροδρομικές γραμμές του Μπρίστολ, ακόμη και πυροβολώντας την επιγονατίδα του επικεφαλής μιας ιταλικής εταιρείας πυρηνικής μηχανικής.

Αυτοί οι τύποι και τύπισσες δεν παίζουν και δεν ενδιαφέρονται να «επηρεάσουν την επιχειρηματολογία» ή να «ηθικολογήσουν τις νίκες».

Μασκοφόροι αναρχικοί που φέρνουν το φόβο στην καρδιά της αστικής τάξης; Μείνε ήρεμη παλλόμενη καρδιά μου! Λοιπόν, πού μπορεί κανείς να εγγραφεί;

Η σύντομη απάντηση: δεν μπορείτε.

Η μακρά απάντηση είναι πολύ πιο περίπλοκη.

«Η FAI δεν έχει πραγματικά μέλη, είναι μια άτυπη οργάνωση», εξηγεί το Insurrection News. Παρόλο που μπορεί να μην έχει γραφεία, βαθμούς ή επίσημες δομές, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν θα μπορούσε να γίνει μέλος της. «Ένα άτομο είναι μέλος της FAI μόνο όταν πραγματοποιεί μια δράση υπό το όνομα της FAI. Είναι περισσότερο μια ιδέα παρά κάποιο είδος πραγματικής οργάνωσης».

Ο Alfredo Cospito, ο φυλακισμένος Αναρχικός που καταδικάστηκε για μια δράση της FAI-FRI (γονατίζοντας εκείνο το στέλεχος της εταιρείας πυρηνικής ενέργειας) αναπτύσσει και υπογραμμίζει την αποτελεσματικότητα αυτής της «άτυπης» οργάνωσης σε μια επιστολή από τη φυλακή:

«Δεν θα κουραστώ ποτέ να το επαναλαμβάνω, κατά τη γνώμη μου, η άτυπη ομοσπονδία πρέπει να «περιορίζεται» στο να είναι ένα απλό μέσο που ακόμη και σύντροφοι σαν εμένα, εντελώς ξένοι προς οποιαδήποτε οργάνωση, μπορούν να χρησιμοποιήσουν, δίνοντας στον εαυτό τους τη δυνατότητα να σχετιστούν με άλλα άτομα ή πυρήνες διασκορπισμένους σε όλο τον κόσμο. Η FAI-FRI είναι ένα όπλο πολέμου και όσο πιο απλή είναι η δομή της, όσο πιο στοιχειώδης είναι η δυναμική της, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι. Η μείωση της πολυπλοκότητάς του αυξάνει την αποτελεσματικότητά του…..

Αντί να περιμένουν να δοθούν εντολές, η FAI λειτουργεί ως εφίστιος φανός για άτομα ή ομάδες που θα υψώσουν γενναία τη δική τους μαύρη σημαία του Αναρχισμού – δεν υπάρχει ηγέτης για να συλληφθεί, ούτε πληροφοριοδότες για να πληρωθούν, επειδή οι πυρήνες δεν έρχονται σε επαφή μεταξύ τους.

Τόσο ο συντονισμός όσο και η συνέλευση είναι εκτεθειμένα στην καταστολή, όλοι γνωρίζουν όλους τους άλλους, είναι σαν χάρτινος πύργος, αν πέσει ο ένας πέφτουν όλοι οι άλλοι. Η FAI, με έναν πολύ απλό και φυσικό τρόπο μέσα από τη συλλογική εμπειρία δεκάδων ομάδων διάσπαρτων σε όλο τον κόσμο, χωρίς καν να το καταλάβει, αντικατέστησε αυτές τις δύο παλιές μεθοδολογίες με επαναστατικές εκστρατείες που δεν χρειάζονται προθεσμίες ή αμοιβαία γνώση, μόνο οι πράξεις μιλούν. Δεν υπάρχει ανάγκη συντονισμού όταν αρκεί η επικοινωνία της αρχής μιας εκστρατείας με διεκδικήσεις, κομμάτια γραπτού λόγου που ακολουθούν τις δράσεις και ανοιχτές συζητήσεις μεταξύ διαφορετικών εντάσεων (εξεγερσιακών, ατομικιστών, μηδενιστών, κοινωνικών και αντικοινωνικών αναρχικών) δημιουργώντας έτσι νέες διαδρομές που δεν χαρακτηρίζονται ποτέ από ομοιομορφία, ιδεολογία, πολιτική. Όσον αφορά τη συνέλευση, αυτός είναι ένας τρόπος να πολιτικοποιηθούν και να γίνουν ιδεολογικές οι απλές και φυσικές σχέσεις συγγένειας, φιλίας, αγάπης, αδελφοσύνης,που έχει μέσα της κάθε ομάδα της FAI-FRI και οι οποίες αφορούν την πιο προσωπική τους ζωή και μόνο τη στιγμή της δράσης διαπλέκονται με την ύπαρξη της άτυπης ομοσπονδίας…

Η άτυπη ομοσπονδία ακολουθεί την πολεμική της τροχιά, η οποία μέσα στα όρια της δύναμής της θέλει μόνο να καταστρέψει και να μην οικοδομήσει τίποτα. Μια απρόβλεπτη τροχιά, η οποία δεν είναι ποτέ ιδεολογική, ποτέ πολιτική, ποτέ εποικοδομητική και η οποία μερικές φορές τέμνεται με εκείνη του «πραγματικού κινήματος». Δύο τροχιές με τελείως διαφορετικούς στόχους, η πρώτη το αναρχικό κίνημα, μαχητικό, βίαιο, επαναστατικό με τις συνελεύσεις και τις ειδικές οργανώσεις του και η δεύτερη η FAI-FRI, ένα απλό μέσο, στοιχειώδες, βασικό, άτυπο για να κάνει πόλεμο, να χτυπάει, μετά να εξαφανίζεται, να επικοινωνεί χωρίς ποτέ να γίνεται ορατό. Οι δύο τροχιές πρέπει να διατηρηθούν χωριστά η μία από την άλλη, καθώς θα εκμηδένιζαν η μία την άλλη αν συναντιόντουσαν.

Πάνω απ’ όλα ένα πράγμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο, ο καθένας είναι μέρος της FAI-FRI μόνο τη στιγμή της δράσης, μετά ο καθένας επιστρέφει στη ζωή του ως αναρχικός, μηδενιστής, ατομικιστής, στα δικά του σχέδια και τις εξεγερτικές ή επαναστατικές του προοπτικές με όλα τα παρελκόμενά τους όπως συνελεύσεις, συντονισμοί, πυρήνες συνάφειας, καταλήψεις, κομμούνες, αγώνες στην περιοχή και ούτω καθεξής.

Η FAI-FRI (τουλάχιστον έτσι την βλέπω εγώ) δεν είναι ένα κόμμα ή ένα κίνημα και ακόμη λιγότερο μια οργάνωση, αλλά ένα μέσο για την ενίσχυση μεμονωμένων ομάδων συνάφειας ή μεμονωμένων ατόμων δράσης μέσω διεθνών εκστρατειών που ενώνουν τις δυνάμεις μας χωρίς συντονισμό, χωρίς να παραδίδουν πολύτιμη ελευθερία.

Ένα μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάθε αναρχικό που επιδιώκει την καταστροφή στο εδώ και τώρα. Δεν είναι ένα τέλειο μέσο, πολλά πράγματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν ξεκινώντας από τις διεθνείς εκστρατείες, οι οποίες, νομίζω, δεν έχουν αξιοποιηθεί ποτέ στο έπακρο. Φανταστείτε τη συγκέντρωση δυνάμεων σε στόχους του ίδιου είδους, σε διεθνή κλίμακα…».

Ισχυρά λόγια και μεγάλες αξιώσεις. Αλλά λειτουργεί αυτό;

Άλλες οργανώσεις, όπως το Μέτωπο Απελευθέρωσης της Γης και η αδελφή του οργάνωση, το Μέτωπο Απελευθέρωσης των Ζώων, έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες άτυπες, κυψελοειδείς δομές με καταστροφικά αποτελέσματα, προκαλώντας ζημιές αξίας εκατομμυρίων δολαρίων και όλα αυτά χωρίς ούτε μία σύλληψη από το 1997 έως το 2000, σημειώνοντας σε ένα FAQ:

«Αυτή η δομή των πυρήνων ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική στη διασφάλιση της συνέχισης της οργάνωσης με ελάχιστες συλλήψεις. Οι διωκτικές αρχές, ιδίως στη Βόρεια Αμερική, είναι εκπαιδευμένες να αναγνωρίζουν και να αντιμετωπίζουν οργανώσεις που έχουν έναν ηγέτη, μια ιεραρχία και ένα κεντρικό αρχηγείο. Το ELF δεν περιέχει τίποτα από αυτά. Λόγω των αυτόνομων και υπόγειων πτυχών των πυρήνων του ELF, μια διείσδυση σε έναν πυρήνα δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα σταματήσει ολόκληρο το κίνημα. Εάν ένα άτομο ή ακόμη και ένας ολόκληρος πυρήνας συλληφθεί από τις αρχές, άλλα άτομα και πυρήνες θα είναι ελεύθερα να συνεχίσουν το έργο τους καθώς λειτουργούν ανεξάρτητα και ανώνυμα ο ένας από τον άλλο. Η δομή των πυρήνων είναι ένα είδος τακτικής αντάρτικου που εφαρμόζεται με επιτυχία από διάφορα κινήματα σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες. Μπορεί να είναι μια επιτυχημένη τακτική όταν χρησιμοποιείται σωστά εναντίον μιας μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης.

Το ELF δεν έχει κάποιο είδος φυσικού καταλόγου μελών ή συναντήσεων που μπορείτε να παρακολουθήσετε για να συμμετάσχετε. Θυμηθείτε, το ELF δεν περιστρέφεται γύρω από μια φυσική βάση ή μια κλασικά σχεδιασμένη δομή, αλλά αντίθετα γύρω από μια ιδεολογία. Εάν πιστεύετε στην ιδεολογία του ELF και ακολουθείτε ένα συγκεκριμένο σύνολο ευρέως δημοσιευμένων κατευθυντήριων γραμμών, μπορείτε να διεξάγετε δράσεις και να γίνετε μέλος του ELF.

Τα άτομα που ενδιαφέρονται να δραστηριοποιηθούν… πρέπει να ακολουθήσουν τις παραπάνω κατευθυντήριες γραμμές και να δημιουργήσουν το δικό τους στενό ανώνυμο πυρήνα που αποτελείται από αξιόπιστους και ειλικρινείς ανθρώπους. Να θυμάστε ότι το ELF και κάθε πυρήνας μέσα σε αυτό είναι ανώνυμοι όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και για το ευρύ κοινό. Έτσι δεν υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα να δραστηριοποιηθεί κάποιος σε έναν ήδη υπάρχοντα πυρήνα. Πάρτε πρωτοβουλία, δημιουργήστε το δικό σας πυρήνα και κάντε αυτό που πρέπει να γίνει!»

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η FAI ήταν διαβόητα επιτυχημένη. 180 επιθέσεις με φωτιές και βομβιστικές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από μία μόνο ομάδα με την ονομασία «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», γεμίζοντας τους υπηρέτες του κράτους με περισσότερο φόβο από ό,τι θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε «κατοχή». Οι επιθέσεις προσανατολίζονται γύρω από πτυχές της κοινωνίας σε συγκεκριμένες εκστρατείες και όχι σε συντεταγμένες με βάση την τοποθεσία, επιτρέποντας στα μέλη να χτυπήσουν με οποιονδήποτε τρόπο θεωρούν εφικτό. Ένα κάλεσμα για εκδίκηση στο όνομα των πεσόντων αναρχικών που ονομάστηκε «Μαύρος Δεκέμβρης» απέφερε τουλάχιστον 63 επιτυχημένες δράσεις σε ένα μήνα σε πολλές ηπείρους. Λέει ένα άλλο κείμενο της FAI: «Χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες εκστρατείες ως στρατηγική (για παράδειγμα ενάντια στο σύστημα φυλακών ή στη λεηλασία της γης και των ζώων) μπορούμε εύκολα να προκαλέσουμε βραχυκύκλωμα στην κανονική λειτουργία της κοινωνίας. Για παράδειγμα, μια εκστρατεία κατά των φυλακών που θα περιλαμβάνει αφίσες και φυλλάδια κατά των φυλακών, σαμποτάζ και εμπρησμούς κατά των εταιρειών που χτίζουν φυλακές ή/και πλουτίζουν με τη διαχείρισή τους, επιστολές σε φυλακισμένους αναρχικούς, επιθέσεις σε δεσμοφύλακες και διοικητές φυλακών, εκρηκτικές επιθέσεις σε δικαστές σε αλληλεγγύη με αναρχικούς κρατούμενους, θα ήταν αναμφισβήτητα μια ισχυρή εκστρατεία που θα προκαλούσε ρωγμές στους τοίχους των φυλακών. Αυτού του είδους οι κινητοποιήσεις μπορούν να χτυπήσουν το καθεστώς της φυλακής και να δημιουργήσουν απρόβλεπτες καταστάσεις μέσα στη φυλακή, ακόμα και να βοηθήσουν τους συντρόφους που θέλουν να αποδράσουν».

Οι επιθέσεις μπορούν να πραγματοποιηθούν από άτομα ή πυρήνες συντρόφων, που απορρίπτουν την ιδέα οποιουδήποτε συγκεντρωτικού μοντέλου και επιλέγουν να ξεκινήσουν από τη βάση ατομικών πρωτοβουλιών που θέλουν να συλλογικοποιηθούν. Όπως το έθεσε μια ομάδα: «Στις ομαδικές συναντήσεις, κάθε σύντροφος είχε την ευκαιρία να προτείνει ένα σχέδιο επίθεσης, ανοίγοντας έτσι μια συζήτηση για το σχεδιασμό, το χρονοδιάγραμμα, την πολιτική ανάλυση και τα επιχειρησιακά προβλήματα που δημιουργεί η τοποθεσία ενός συγκεκριμένου στόχου. Κατά τη διάρκεια αυτών των συζητήσεων, δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι θα καταλήγαμε σε συμφωνία. Τα αντίθετα επιχειρήματα μερικές φορές εξελίσσονταν σε μια ισχυρή διαλεκτική, ιδίως όσον αφορά τη στρατηγική και την ιεράρχηση του χρονισμού, και αρκετά συχνά υπήρχαν περισσότερες από μία προτάσεις, οπότε έπρεπε στη συνέχεια να επιλέξουμε ποια θα επιλέγαμε και ποια θα κρατούσαμε στην «αποθήκη» για να βελτιωθεί στο μέλλον».

Από εκεί και πέρα, υπογράφηκε ένας αριθμός ανακοινώσεων από ομάδες (Μηδενιστική Φράξια, Κομάντο Ανάσα του Τρόμου, Τερροριστική Αντάρτικη Μονάδα) που προέκυψαν από κάθε ξεχωριστή πρωτοβουλία, μια έξυπνη μέθοδος που αφήνει τους αστυνομικούς να μαντεύουν και να κυνηγούν αδιέξοδα. Μετά την επίτευξη συμφωνίας, είτε ως ολόκληρη συλλογικότητα είτε ως ξεχωριστή πρωτοβουλία, σχεδιάζεται συνήθως η επίθεση. Κάθε μέλος συνεισφέρει – οι πληροφορίες συλλέγονται από εφημερίδες, περιοδικά και το Διαδίκτυο – η περιοχή όπου θα γινόταν η δράση αναγνωρίζεται και χαρτογραφείται – η προσέγγιση και η αποχώρηση από τον στόχο σχεδιάζεται (αποφεύγοντας κάμερες και αστυνομικά σημεία ελέγχου), συμπεριλαμβανομένων εναλλακτικών διαδρομών σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι απρόβλεπτο, και φυσικά έχοντας κατά νου το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τα γουρούνια. Υπήρχαν επίσης ομάδες υποστήριξης, «κρησφύγετα», τρόποι για να ζητήσετε βοήθεια κ.λπ.

Insurrectionary Anarchism https://www.youtube.com/watch?v=5dySnjapIbM

Φυσικά, η FAI δεν είναι απλώς οτιδήποτε και τα πάντα. Η FAI είναι μηδενιστές, ατομικιστές και εξεγερσιακοί του υψηλότερου διαμετρήματος. Το να προσθέσει κανείς τη φωνή του σε μια τέτοια χορωδία σημαίνει ότι γνωρίζει καλά τα τραγούδια της καταστροφής που τραγουδούν και τις θεωρίες που κρύβονται πίσω από αυτά. Το παραπάνω βίντεο κάνει καλή δουλειά για να σας δώσει μια γρήγορη εισαγωγή στο τι ακριβώς είναι ο Επαναστατικός Αναρχισμός. Να είστε σίγουροι όμως ότι ζουν για την πραγματική δράση τους, όχι για θεωρητικές τοποθετήσεις. Μια παιδική επαφή με τον εμπρησμό έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα πτυχίο διαλεκτικής.

Πριν από 110 χρόνια, οι ηγέτες του κόσμου κοιμόντουσαν ανήσυχοι σε φτερωτά κρεβάτια, με εφιάλτες αναρχικών που κρατούσαν βόμβες να τους κυνηγούν από την πρώτη σελίδα της πρωινής εφημερίδας μέχρι τα σύνορα της χώρας των ονείρων και παντού ενδιάμεσα. Ήταν μια εποχή όπου κανένα αξίωμα δεν ήταν πολύ ισχυρό και καμία ζωή δεν ήταν πολύ ευγενής για να αφαιρεθεί τόσο αδίστακτα όσο αδίστακτα αντιμετώπιζαν οι ηγέτες τους ανθρώπους. Οι ιστορίες τόλμης και περιπέτειας ήταν τόσο συνηθισμένες όσο και οι συγκεκριμένες νίκες που παρήγαγαν στις ζωές εκείνων που είχαν το θάρρος να τις επιδιώξουν. Ήταν μια εποχή τόσο ανήσυχη, τόσο φλεγόμενη από θειάφι, που ήταν αρκετή για να κρατήσει τον Αναρχισμό στο χάρτη, ακόμη και με έναν αιώνα πικρών ηττών μπροστά του.

Αυτές οι ίδιες συνθήκες είναι και πάλι εδώ. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις νίκες.

Μετάφραση: ΔΟ ΕΗΦ
Πήγη: Traces of Fire

ΤΟ Α ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΔΕΝΙΣΜΟ

«Είμαστε όλοι ζώα που μας έχουν συνταγογραφηθεί φάρμακα με την μορφή της τεχνητότητας. Ηθικές αξίες, ρόλοι και «ανώτεροι σκοποί» είναι κοινωνικά κατασκευάσματα που αποδίδονται σε εμάς για την ενίσχυση του κοινωνικού ελέγχου. Η ατομικιστική αναρχία έρχεται σε αντίθεση με την ομοιογένεια της πολιτισμένης τάξης. Η ζωικότητά μας είναι φυλακισμένη από μια θεσμική κοινωνία που επιβάλλει την τάξη της μέσω εξημερωμένης συμμετοχής. Κάτω από όλες αυτές τις κοινωνικά κατασκευασμένες ταυτότητες, ρόλους, την προσαρμογή και την υποταγή λαχταράμε την αναρχία που δρα και βιώνει την ζωή εκτός ορίων, πάνω και πέρα από την κατηχημένη αιχμαλωσία. Όταν γδύνουμε όλες αυτές τις αναθέσεις και αρνούμαστε την φαρμακευτική αγωγή της πολιτισμένης τάξης, είμαστε γυμνοί, άγριοι και μοναδικοί. Η ζωή ανοίγεται σαν μια παιδική χαρά, και όπως μέσα σε ένα συνειδητό όνειρο στο οποίο αποφασίζουμε να διασκεδάσουμε, γνωρίζουμε ότι πρέπει να βιαστούμε και να διασκεδάσουμε προτού ξυπνήσουμε. Η ζωή είναι ένα όνειρο στο οποίο πρέπει να βιαστούμε και να παίξουμε προτού ξυπνήσουμε νεκροί.» – Blitz Molotov

Εισαγωγή
Ο μηδενισμός βγαίνει από την λέξη μηδέν, δηλαδή «τίποτα». Ως φιλοσοφική θέση, ο μηδενισμός περιλαμβάνει την απόρριψη ορισμένων ισχυρισμών ύπαρξης. Δύο εξέχουσες μορφές μηδενισμού είναι ο υπαρξιακός μηδενισμός, ο οποίος απορρίπτει τους ισχυρισμούς που θέλουν την ανθρώπινη ζωή να έχει νόημα, και ο ηθικός μηδενισμός, ο οποίος απορρίπτει τους ισχυρισμούς ότι οι ανθρώπινες πράξεις μπορούν να είναι σωστές ή λάθος. Άλλες μορφές περιλαμβάνουν τον επιστημολογικό μηδενισμό, τον μερεολογικό μηδενισμό και τον πολιτικό μηδενισμό.

Όπως και με κάθε άλλη φιλοσοφική ταμπέλα, υπάρχει ποικιλομορφία εντός του μηδενισμού και διαφωνία σχετικά με το τι θεωρείται μηδενισμός. Οι ταμπέλες που κάπως αλληλοεπικαλύπτονται με τον μηδενισμό περιλαμβάνουν τον υπαρξισμό, τον παραλογισμό, τον φαταλισμό, και τον πεσιμισμό. Ορισμένοι άνθρωποι ασπάζονται μηδενιστικά συμπεράσματα ως φιλοσοφικά ζητήματα, ενώ άλλοι σχετίζονται με τα μηδενιστικά θέματα περισσότερο ως θέμα διαίσθησης, προσωπικής εμπειρίας ή προσωπικής έκφρασης.

Λέγοντας αυτό, αυτό το φυλλάδιο δεν αντιπροσωπεύει κανέναν «επίσημο» ορισμό, ούτε ένα νέο πρόγραμμα ή πολιτική ιδεολογία. Αντίθετα, παρουσιάζει απλώς κάποιες κοινές αναρχομηδενιστικές ιδέες που ενθαρρύνουν μια αντιπολιτική κριτική όλου του κοινωνικού ελέγχου και της τάξης, υπέρ της ατομικής ενδυνάμωσης, της αναρχίας και της εξέγερσης.

Το Α είναι για την Αναρχία πέρα από την (νοσταλγική αιχμαλωσία της) αριστερά(ς)
Κριτική στην αριστερά

Κριτική στον πολιτισμό ως η λογική, οι θεσμοί, και οι φυσικοί μηχανισμοί εξημέρωσης, ελέγχου και κυριαρχίας.

Κριτική του κομμουνισμού, σοσιαλισμού, και όλων των άλλων αριστερών ιδεολογιών αφού απλώς επιδιώκουν να αναδιανείμουν την εκμετάλλευση της γης πιο ισότιμα μεταξύ των τάξεων των ανθρώπων χωρίς να αναλογίζονται την καταστροφική σχέση μεταξύ μαζικής κοινωνίας και γης.

Κατανόηση ότι μια επίθεση στον καπιταλισμό που δεν στοχεύει στον πολιτισμό δεν μπορεί ποτέ να καταργήσει τον θεσμοθετημένο εξαναγκασμό που τροφοδοτεί την κοινωνία.

Κριτική της αριστεράς ως νεφελώδης, αναχρονιστική, αποπροσανατολιστική, αποτυχημένη και σε καίρια σημεία ως αντιπαραγωγική δύναμη («η αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου»).

Κριτική στον αναγωγισμό (μόνο συγκεκριμένες πτυχές του κοινωνικού αγώνα περιλαμβάνονται στις αριστερές οργανώσεις. Άλλες πτυχές αγνοούνται, ακυρώνονται, ή καταστέλλονται, οδηγώντας σε όλο και περισσότερο κατακερματισμό του αγώνα. Το οποίο με την σειρά του διευκολύνει την χειραγώγηση από τις ελίτ και την τελική μετατροπή τους σε αμιγώς ρεφορμιστικές λομπιστικές κοινωνίες αδειασμένες από κάθε γενικευμένη, ριζοσπαστική κριτική.)

Κριτική των αριστερών ακτιβιστών για πολιτικό καριερισμό, κουλτούρα σελέμπριτι, αλλαζονεία, πολιτική προνομίων, βανγκαρντισμό και παίζοντας τους μάρτυρες.

Κριτική της εξειδίκευσης ή του επαγγελματισμού (όσοι ασχολούνται περισσότερο με την καθημερινή λειτουργία του οργανισμού επιλέγονται – ή αυτοεπιλέγονται – για να εκτελούν όλο και πιο εξειδικευμένους ρόλους εντός της οργάνωσης, οδηγώντας συχνά σε έναν επίσημο διαχωρισμό μεταξύ ηγετών και καθοδηγούμενων, με διαβαθμίσεις ισχύος και επιρροής που εισάγονται με την μορφή ενδιάμεσων ρόλων στην εξελισσόμενη οργανωτική ιεραρχία.)

Κριτική της τάσης των αριστερών να απομονώνονται στον ακαδημαϊκό χώρο, τις σκηνές και τις κλίκες, ενώ παράλληλα προσπαθούν να διαχειριστούν καιροσκοπικά τους αγώνες.

Κριτική στον κολλεκτιβισμό, την υποταγή του ατόμου στην ομάδα. Κριτική στην ιδεολογία της συλλογικής ευθύνης (μία κριτική που δεν σημαίνει την άρνηση της κοινωνικής ή ταξικής ανάλυσης, αλλά αντιθέτως που αφαιρεί την ηθική κρίση από μια τέτοια ανάλυση, και αρνείται τις επικίνδυνες πρακτικές της επίρριψης ευθυνών σε άτομα για δραστηριότητες που έχουν γίνει στο όνομα, ή που αποδίδονται σε, μια κοινωνική κατηγορία στην οποία λέγεται ότι ανήκουν, αλλά για την οποία δεν είχαν καμία επιλογή – π.χ. «Εβραίος», «Ρομά», «άνδρας», «λευκός», κ.λπ.)

Το Ν είναι για τον μηδενισμό
«Και αν αποκαλώ τον εαυτό μου ατομικιστή αναρχικό, εικονοκλάστη και μηδενιστή, είναι ακριβώς επειδή πιστεύω ότι σε αυτά τα επίθετα υπάρχει η υψηλότερη και πιο ολοκληρωμένη έκφραση της θεληματικής και απερίσκεπτης ατομικότητάς μου που, σαν ένα υπερχειλισμένο ποτάμι, θέλει να εξαπλωθεί, σαρώνοντας ορμητικά αναχώματα και φράχτες, μέχρι να προσκρούσει σε έναν γρανιτένιο ογκόλιθο, θρυμματίζοντας και διαλύοντάς τον με την σειρά του. Δεν απαρνούμαι την ζωή. Την εξυμνώ και την τραγουδώ.» – Renzo Novatore

Κριτική στην ηθική
Οι ηθικοί μηδενιστές θεωρούν την ηθική ένα κοινωνικά κατασκευασμένο, σύνθετο σύνολο κανόνων και συστάσεων που μπορεί να δίνει ψυχολογικό, κοινωνικό ή οικονομικό πλεονέκτημα στους οπαδούς της, αλλά χωρίς να είναι κατά τα άλλα κάποια καθολική ή έστω σχετική αλήθεια με οποιαδήποτε έννοια.

Το Α είναι για τους μοναχικούς λύκους, την συνάφεια ή την επίθεση δομημένη σε πυρήνες
Κριτική του οργανωτισμού

Κριτική σε μόνιμους, τυπικούς, μαζικούς, διαμεσολαβημένους, άκαμπτους, προσανατολισμένους στην ανάπτυξη τρόπους οργάνωσης υπέρ προσωρινών, άτυπων, άμεσων, αυθόρμητων, οικείων μορφών σχέσης.

Αναγνώριση ότι σε σχέση με το μικρό τους μέγεθος, οι ομάδες συνάφειας και οι πυρήνες μπορούν να επιτύχουν δυσανάλογα ισχυρό αντίκτυπο. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές από-τα-πάνω δομές, είναι ελεύθεροι να προσαρμοστούν σε κάθε περίπτωση, δεν χρειάζεται να περνούν τις αποφάσεις τους μέσα από κάποια περίπλοκη διαδικασία επικύρωσης, και όλοι οι συμμετέχοντες μπορούν να ενεργούν και να αντιδρούν άμεσα χωρίς να περιμένουν εντολές – αλλά έχοντας μια σαφή ιδέα για το τι να περιμένει ο ένας από τον άλλον. Εξατομικευμένες επιθέσεις, επιθέσεις μοναχικών λύκων έχουν το τακτικό πλεονέκτημα ότι είναι πιο αποφευκτικές και δύσκολες για την αστυνομία να προβλέψουν και να ελέγξουν.

Κριτική στα αριστερά οργανωτικά πρότυπα, τάσεις προς τον διαχειριστισμό, αναγωγισμό, επαγγελματισμό, υποκαταστισμό και ιδεολογία.

Κριτική στις τάσεις των συνδικάτων και των αριστερών οργανώσεων να μιμούνται πολιτικά κόμματα, λειτουργώντας ως κομπιναδόροι / μεσολαβητές, με στελεχοκεντρικές ιεραρχίες θεωρητικών και μαχητικών ή διανοούμενων και ανειδίκευτων, καταλήγοντας προς την θεσμοθέτηση και την τελετουργικοποίηση ενός προτύπου συνέλευσης-ψήφισης-στρατολόγησης-πορείας.

Κριτική στην ιδέα ότι οποιαδήποτε οργάνωση μπορεί να εκπροσωπήσει εκμεταλλευόμενα άτομα ή ομάδες, τον κοινωνικό αγώνα, την επανάσταση ή την αναρχία. Ως εκ τούτου, την απόρριψη επίσης όλων των τυπικών οργανώσεων – κόμματα, συνδικάτα, ομοσπονδίες και τα συναφή – τα οποία λόγω της προγραμματικής φύσης τους, παίρνουν έναν τέτοιον αντιπροσωπευτικό ρόλο.

Το Ρ είναι για την άρνηση της αποδοχής ή της επιβολής της θυματοποίησης και της αντιπροσώπευσης ταυτοτήτων
«Η απόρριψη των πολιτικών ταυτοτήτων είναι η αναγνώριση ότι, ενώ διάφορες καταπιεσμένες ομάδες βιώνουν την αποστέρησή τους με τρόπους συγκεκριμένους στην καταπίεσή τους και η ανάλυση αυτών των ιδιαιτεροτήτων είναι αναγκαία προκειμένου να έχουμε μια πλήρη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η κυριαρχία, εντούτοις, η αποστέρηση είναι θεμελιωδώς η στέρηση της ικανότητας του καθενός από εμάς ως άτομα να δημιουργήσουμε την ζωή μας με τους δικούς μας όρους σε ελεύθερη συσχέτιση με τους άλλους. Η επανοικειοποίηση της ζωής μας στο κοινωνικό επίπεδο, καθώς και η πλήρης επανοικειοποίησή της σε ατομικό επίπεδο, μπορεί να συμβεί μόνο όταν σταματήσουμε να ταυτίζουμε τους εαυτούς μας ουσιαστικά με βάση τις κοινωνικές μας ταυτότητες.» – Wolfi Landstreicher

Κριτική στην πολιτική ταυτοτήτων
Κριτική στην πολιτική ταυτοτήτων στον βαθμό που διατηρεί ταυτότητες και κοινωνικούς ρόλους που επιτρέπουν την θυματοποίηση (π.χ. επιβεβαιώνοντας αντί αναιρώντας το φύλο, την τάξη, κ.λπ.) και που προκαλεί παράλυση λόγω ενοχών, μεταξύ άλλων.

Κριτική στην πολιτική ταυτοτήτων στον βαθμό που τοποθετεί κάποιον σε μία κοινωνική κατηγορία, και συνεπώς μέσα σε μία συγκεκριμένη ιεραρχία: διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονται μεταξύ τους. Σε αυτήν την επιχείρηση, οι κοινωνικές ταυτότητες εφαρμόζονται στο άτομο από μία εξωτερική πηγή, και τα άτομα κρίνονται και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Οι κατηγορίες ταυτοτήτων στην συνέχεια εσωτερικεύονται. Γίνονται πρότυπα τα οποία το άτομο επιδιώκει, επιδιώκοντας να αποκτήσει και να θέσει σε εφαρμογή αυτές τις κατηγορίες με βάση αυτό που θεωρεί ότι είναι οι ουσιαστικές ιδιότητές τους.

Κριτική στην πολιτική ταυτοτήτων στον βαθμό που ομογενοποιεί και παρακάμπτει την διαφορά στο εσωτερικό της. Αξιώνοντας κάποιο κοινό στοιχείο σε μια ταυτότητα, αυτοί που δεν εμπίπτουν σε αυτές τις περιγραφές, αποσιωπούνται οι φωνές τους και οι πραγματικές διαφορές καταστέλλονται. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν η πολιτική ταυτοτήτων εμπλέκεται με την αντιπροσώπευση, όπου άτομα και οργανώσεις που υποθέτουν ότι οι εμπειρίες τους είναι γενικεύσιμες, μιλούν εκ μέρους όλων των μελών της συγκεκριμένης ταυτότητας.

Κριτική στην ιδέα ότι οποιοσδήποτε, είτε λόγω «προνομίων» είτε λόγω της υποτιθέμενης συμμετοχής σε μια συγκεκριμένη καταπιεσμένη ομάδα, οφείλει άκριτα αλληλεγγύη σε οποιονδήποτε αγώνα ή κίνημα, και η αναγνώριση ότι μια τέτοια αντίληψη αποτελεί σημαντικό εμπόδιο σε κάθε σοβαρή επαναστατική διαδικασία.

Κριτική σε καμπάνιες ή προσανατολισμούς που βασίζονται σε ένα μόνο θέμα και είναι ταυτοτητοκεντρικές.

Το Χ είναι για την καταστροφή του εργατισμού, της κοινωνίας και του πολιτισμού
Υπέρβαση του αναρχΙΣΜΟΎ ως μια στατική ιστορική πρακτική και μετάβαση στην αναρχΊΑ ως μια ζωντανή πρακτική.

Εστίαση στην καθημερινή ζωή και στην διαθεματικότητά της και όχι σε διαλεκτικές / ολοκληρωτικές αφηγήσεις (εκτός από τους αναρχοπριμιτιβιστές που τείνουν προς την επιστημολογία)
Έμφαση στην προσωπική αυτονομία και την άρνηση της εργασίας (ως καταναγκαστική εργασία, αλλοτριωμένη εργασία, εργασιοκεντρικότητα)

Κριτική στις βιομηχανικές έννοιες της μαζικής κοινωνίας, παραγωγής, παραγωγικότητας, αποδοτικότητας, «Προόδου», τεχνοφιλίας, πολιτισμού.

Το Ι είναι για τον κουήρ μηδενισμό
«Είμαστε ριζοσπάστες που έχουμε βαρεθεί τις προσπάθειες διάσωσης του φύλου. Δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε να δουλέψει για εμάς. Κοιτάμε τον τρανσμισογυνισμό που έχουμε βιώσει στις ζωές μας, την έμφυλη βία που και οι τρανς και οι cis σύντροφοί μας έχουν αντιμετωπίσει, και συνειδητοποιούμε ότι ο ίδιος ο μηχανισμός καθιστά τέτοιου είδος βία αναπόφευκτη. Αρκετά πια… Δεν ψάχνουμε να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο σύστημα, γιατί δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η θετική πολιτική. Το μόνο που απαιτούμε στο παρόν είναι μια ανελέητη επίθεση στο φύλο και στους τρόπους κοινωνικής σημασίας και κατανοησιμότητας που δημιουργεί.» – Alyson Escalante
Κριτική στο φύλο
Μια κριτική των φύλων ως κοινωνικά κατασκευασμένων κατηγοριών που αντιστοιχούν σε νεφελώδεις παραμέτρους. Ενώ οι ιστορίες και οι εμπειρίες της έμφυλης βίας είναι πραγματικές και έγκυρες, το φύλο περιορίζει και αποθαρρύνει την ατομική μοναδικότητα και ποικιλία. Παρόμοια με την έννοια της φυλής, το φύλο λειτουργεί ως άλλη μια μορφή κοινωνικού ελέγχου.

Όπως όλες οι μορφές αντιπροσώπευσης, το δυαδικό σύστημα τρανς / cis ως ένα καθολικό σύνολο είναι τόσο ισοπεδωτικό όσο και ανεπαρκές. Υπάρχουν φύλα που δεν είναι cis αλλά δεν εντάσσονται στην ομπρέλα των τρανς.

Το φύλο είναι μια ιεραρχία, ένας από τους μηχανισμούς διακυβέρνησης, που διαφοροποιεί και κατηγοριοποιεί τα σώματα / ανθρώπους.

Σε κοινωνικό επίπεδο, το φύλο θέτει πρότυπα και νόρμες για τα σώματα και τις συμπεριφορές. Τα σώματα μπαίνουν σε κατηγορίες με βάση τα δευτερεύοντα φυλετικά χαρακτηριστικά, την φωνή, τις συμπεριφορές, το ντύσιμο / αισθητική / εθνικότητα, κ.λπ. Αυτές οι προσδοκίες ποικίλλουν ανάλογα με την κοινωνική / πολιτιστική κατάσταση και θέση.

«Η εξέγερσή μας ενάντια στο φύλο δεν μπορεί να σταματήσει απλώς στον φυλετικό αυτοπροσδιορισμό, ή με μια νέα λίστα όρων που πρέπει να μάθουν όλοι να σέβονται. Η εξέγερση πρέπει να προχωρήσει πέρα από αυτά τα όρια σε ένα ελεύθερο παιχνίδι δράσεων, συμπεριφορών, σεξουαλικότητας, κ.λπ. όπου το να κάνεις ή να απολαμβάνεις την μία δράση ή την άλλη δεν σε κατηγοριοποιεί σε έναν περιοριστικό ρόλο.» – Lena Kafka

Το Α είναι για την βία, τον ιλλεγκαλισμό και την εξέγερση
Βία
Η βία είναι μία κοινή προτιμώμενη τακτική, είτε εφαρμόζεται στην εξέγερση, τα μπάχαλα, την επίθεση, ή απλώς στην άρνηση. Η διεθνής ανάπτυξη των διάφορων FA(I)-IRF πυρήνων, το παράδειγμα των ΣΠΦ και του Επαναστατικού Αγώνα, η ταυτόχρονη ανάπτυξη των μη αναρχικών αλλά εξίσου συναρπαστικών δράσεων των οικο-εξτρεμιστών στο Μεξικό, την Χιλή και την Βραζιλία, και τα μυριάδες ανώνυμα καψίματα, καταστροφές ATM, και επιθέσεις που που κατακλύζουν τα τρέχοντα παγκόσμια αναρχικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούν την βία ως μία αναγκαία και επιθυμητή μορφή κοινωνικής πολεμικής. Η Ταξιαρχία Απελευθέρωσης των Ζώων που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ, βομβάρδισε τα εταιρικά γραφεία του Chiron και του Shaklee το 2003. H ΤΑΖ στόχευε εταιρικούς πελάτες του εργαστηρίου Huntingdon Life Sciences που έκανε δοκιμές σε ζώα και ερευνητές ζώων στο UCLA και στο California National Primate Research Center. Η Πολιτοφυλακή των Δικαιωμάτων των Ζώων ήταν γνωστή για την αποστολή βομβών με επιστολές, την τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών κάτω από αυτοκίνητα και σε κτίρια, μολύνοντας τρόφιμα και στέλοντας απειλές θανάτου στους στόχους της.

Ιλλεγκαλισμός
Ο ιλλεγκαλισμός ως πρακτική περιλαμβάνει πράξεις βομβιστικών επιθέσεων, δολοφονιών, διαρρήξεων, κλοπών από καταστήματα κ.λπ. Και εκφράζεται ως μια προσωπική, βίαιη άρνηση του νόμου και της τάξης. Ο ιλλεγκαλισμός θεωρείται και χρήσιμη στην χρηματοδότηση εξεγερσιακών εγχειρημάτων και χρήσιμη για την προώθηση της ατομικής δημιουργικότητας με την παράκαμψη νομικών διαύλων απόκτησης χρημάτων και των αναγκών για την επιβίωση.

Εξέγερση
Η εξεγερσιακή αναρχία είναι ένας τρόπος να αντιληφθούμε την αναρχία στην παρούσα στιγμή. Αντί να περιμένει μια επαναστατική στιγμή στο μέλλον, ή ξοδεύοντας πολύτιμο χρόνο και πόρους προσπαθώντας να στρατολογήσει «τις μάζες», ο εξεγερσιακός αναρχικός αναγνωρίζει ότι η στιγμή της επίθεσης είναι τώρα. Ενώ κάποιοι λένε πως η εξέγερση έρχεται, άλλοι την πραγματώνουν εδώ και τώρα με ατομικές επιθέσεις, σαμποτάζ και ανταρτοπόλεμο.

Σχετικά αναγνώσματα:
– Reclaim Your Mind: Manifesto
– Destroy Gender
– Anarchy: Civil or Subversive?
– From Politics to Life: Ridding Anarchy of the Leftist Milestone
– Essentialism and The Problem of Identity Politics
– Είμαι επίσης μηδενιστής, του Renzo Novatore

Πηγή: Warzone
Μετάφραση: ΔΟ ΕΗΦ