Να μην αφήσουμε την υγεία μας στα χέρια τους – Πορεία 24/06, στις 18:30, μετρό Ευαγγελισμός

Ενάντια στην πολιτική των lockdown, των απαγορεύσεων και τη διαχείριση της ζωής με όρους στατιστικής, κέρδους και δημόσιας τάξης.

Πέμπτη 24 Ιουνίου, 18.30, Πάρκο Ριζάρη (Μετρό Ευαγγελισμός).

Ένας χρόνος από την αρχή της υγειονομικής κρίσης κι ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας μπορεί πια να καταλάβει ότι η διαχείριση της πανδημίας που επέλεξε το κράτος, δηλαδή το lockdown και τα νοσοκομεία, έχουν αποτύχει σε όλα τα επίπεδα. Κάθε βδομάδα ένα νοσοκομείο μετατρέπεται σε νοσοκομείο covid, ΜΕΘ δεν υπάρχουν πια και πληθαίνουν πλέον οι καταγγελίες για ασθενείς που πεθαίνουν στους θαλάμους χωρίς να τους πάρει κανείς χαμπάρι. Αυτό που έκανε το σκληρό lockdown ήταν να επιβραδύνει σ ένα βαθμό την πανδημία και να την μεταθέσει στο μέλλον, δηλαδή στο σήμερα. Τελικά απονομιμοποιήθηκε και καταργήθηκε στην ουσία από τον ίδιο τον κόσμο και το κίνημα που συγκρούστηκε ανοιχτά με την αστυνομική εφαρμογή του.

Το πρώτο lockdown υποτίθεται έγινε, προκειμένου να προετοιμαστούν για το επόμενο κύμα της πανδημίας. Πρακτικά δεν έκαναν τίποτα για τη δημόσια περίθαλψη εκτός από το να προσλάβουν επικουρικό προσωπικό για ένα χρόνο και να μετατρέψουν κάποια κρεβάτια των ΜΕΘ σε κρεβάτια ΜΕΘ για ασθενείς με covid, ελπίζοντας ότι το εμβόλιο θα σώσει την κατάσταση ως από μηχανής θεός.

Το μήνυμα από μεριάς τους είναι ξεκάθαρο: Ούτε φράγκο για τα δημόσια νοσοκομεία. Κι ας στοιβαζόμαστε σαν τις σαρδέλες, ασθενείς με covid και άλλοι, στα κρεβάτια κάποιου βρωμερού διαδρόμου. Κι ας παλεύουμε για μήνες ολόκληρους να κλείσουμε ένα ραντεβού ή μια εξέταση ή ένα χειρουργείο ( με το ανάλογο φακελάκι πάντα, το οποίο λόγω της συμφόρησης εν καιρώ covid θα είναι ίσως και διπλάσιο). Περιμένοντας υπομονετικά, σχεδόν καρτερικά, για μια θέση στην καταπακτή των δημόσιων νοσοκομείων. Κι αν δεν αντέξουμε, φτάνοντας την υγεία μας στα άκρα, καταλήγουμε να ποδοπατιόμαστε σε κάποια εφημερία, να περιγελιώμαστε από τους διάφορους ειδικούς για την αργοπορία μας και την έλλειψη ατομικής φροντίδας και να περνάμε μέρες σε ένα θάλαμο μην γνωρίζοντας τι θα μας συμβεί, πως και αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα.

https://ygeiaxorisapokleismous.wordpress.com/

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ/ΕΚΔΗΛΩΣΗ: ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ, Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΕΡΒΙΤΟΡΩΝ, ΜΑΓΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ, Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΤΡΙΤΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΙΣ 20.00, ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΜΟΥ ΣΤΕΚΙΟΥ ΞΑΝΘΗΣ

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥ “ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ”

Την Πέμπτη 17/6, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση με τρικάκια και πανό και πορεία γειτονιάς στο σούπερ-μάρκετ “Σκλαβενίτης” στην πόλη της Ξάνθης με αφορμή την είδηση για διευρυμένο ωράριο 07:00-10:30. Παρόλο που η συγκεκριμένη πολιτική διεύρυνσης του ωραρίου δεν έχει εφαρμοστεί καθολικά (μέχρι στιγμής γνωρίζουμε για ένα κατάστημα Σκλαβενίτη στην Αθήνα όπου πραγματοποιήθηκε και παρέμβαση από το Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας (https://twitter.com/sea1891/status/1401271481292705792?fbclid=IwAR2ZPzHytlBuiSLvPbqfCuAYUM2P2dytWi9zYn_l-8LWinYkOfwNlFzb6t0), εδώ και πάνω από ένα χρόνο τα ωράρια των εργαζομένων και οι συνθήκες εργασίας στα σούπερ-μάρκετ αποτελούν συνθήκες γαλέρας. Πιο συγκεκριμένα, από τις αρχές της πανδημίας εφαρμόστηκε ελαστικοποίηση του ωραρίου, κυριακάτικη εργασία, δήθεν για τη λιγότερη προσέλευση πελατών και τη μείωση της διασποράς, τεντώνοντας τους/τις εργαζομένους/ες και αφήνοντας τους χωρίς καμία προστασία για την υγεία τους.

Η διαχείριση του κόβιντ είναι ταξική. Τα αφεντικά, οι κεφαλαιοκράτες των αλυσίδων των σούπερ-μαρκετς κέρδισαν μέσα στην υγειονομική κρίση της πανδημίας, δεν έκλεισαν και αντίθετα αύξησαν το τζίρο τους, πατώντας πάνω στους/ις εργαζόμενους/ες τους. Ξεζουμίζοντας τους και πατώντας ταυτόχρονα στο φόβο του κόσμου, καρπώθηκαν την ευκαιρία να βγουν κερδισμένοι, όσο μερικοί/ες από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα την έβγαζαν με τα 534.

Πρέπει να το καταλάβουμε καλά: τα αφεντικά θα περάσουν πάνω απ’ τα κεφάλια μας, για να ξεπεράσουμε «όλοι μαζί» την υγειονομική κρίση. Είναι χρέος μας, λοιπόν, να στήσουμε ταξικά αναχώματα στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Να οργανωθούμε στη βάση ενάντια στα νομοσχέδια που μας φέρνουν όλο και πιο κοντά στον εργασιακό μεσαίωνα και μας υποχρεώνουν να ζούμε μέσα στην εξαθλίωση. Να διώξουμε τον φόβο, να σπάσουμε το lockdown που μας έχει επιβληθεί για να διεκδικήσουμε υγεία προσβάσιμη για όλους, δουλειά με δικαιώματα, επαναφορά του οκταώρου που είχε κατακτηθεί με αίμα και αγώνες, δικαίωμα στην κατοικία και ζωή με αξιοπρέπεια.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΤΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ

ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ