Ηράκλειο : Ανυποχώρητη αλληλεγγύη στον Γ. Δημητράκη | Μικροφωνική/συγκέντρωση- 18/06 -ώρα:19:00 ,πλ.λιονταριών

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

Ο αναρχικός αγωνιστής Γιάννης Δημητράκης, πολιτικός κρατούμενος στις φυλακές Δομοκού δέχτηκε δολοφονική επίθεση από συγκρατούμενους του στις 24/5/2021. Η επίθεση έλαβε χώρα το απόγευμα στο προαύλιο και όσο η φυλακή ήταν ¨ανοιχτή¨. Οι πληροφορίες, ως τώρα, αναφέρουν την προσπάθεια του συντρόφου να εμποδίσει τον ξυλοδαρμό συγκρατούμενου του με αποτέλεσμα να δέχεται ο ίδιος επίθεση από μαφιόζους κρατούμενους.

Ένας 39χρονος καταδικασμένος για ανθρωποκτονίες (που μία από αυτές φέρεται να είναι ενός 3χρονου παιδιού) και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση παραπέμφθηκε την επόμενη μέρα στα ποινικά δικαστήρια της Λαμίας ως δράστης της επίθεσης. Κρίνουμε την τακτική αυτή του κράτους και των υπηρεσιών του ως μια προσπάθεια να θολώσει τα νερά και να επιβεβαιωθεί ως εγγυητής της νομιμότητας και όχι δρών μηχανισμός στα γεγονότα. Η μανία με την οποία φαίνεται να χτυπήθηκε ο σύντροφος πολιτικός κρατούμενος, στο τόσο, ποικιλοτρόπως, ασφυκτικά ελεγχόμενο περιβάλλον της φυλακής του Δομοκού εγείρει πολλά ερωτηματικά. Εδώ να υπενθυμίσουμε πως Ο Δομοκός σχεδιάστηκε ως Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (τύπου Γ), με ¨λευκά κελιά¨ για τους τρομοκράτες και τους πολύ επικίνδυνους εγκληματίες.

Για να το πούμε πιο απλά για να συμβεί μια τέτοια επίθεση σε αναρχικό πολιτικό κρατούμενο στην Ελλάδα ,όπου υπάρχουν κεκτημένα μέσα από αγώνες -εντός και εκτός των τειχών-, πρέπει να περάσει από πολλά κόσκινα. Ειδικά στην παρούσα συνθήκη όπου στην υποτίθεται πιο καλά φυλασσόμενη φυλακή της χώρας μια παρέα αποφασίζει να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, στον προαύλιο χώρο. Κρίνουμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με την πρωτοβουλία και την αυτενέργεια κάποιου ή ενός εν βρασμώ ψυχής περιστατικού. Όσο και να μας φαντάζει ότι στην φυλακή επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, και πως η εντροπία σε αυτό το σύστημα είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα, η αλήθεια είναι πώς η κοινωνία της φυλακής διαρθρώνεται μέσα από ένα σύστημα γραπτών (σωφρονιστικός κώδικας) και κυρίως άγραφων νόμων. Μέρος της κοινωνίας των ελληνικών φυλακών είναι πολλά συντρόφια, όπως και αξιοπρεπείς κρατούμενοι και κρατούμενες. Μέχρι βρεθούμε ξανά με όλες/ους στο φυσικό μας χώρο, τον δρόμο, στεκόμαστε έμπρακτα αλληλέγγυοι στην αναγκαστική συνθήκη που ο εχθρός μας επιβάλλει.

Η αλληλέγγυα στάση και θέση του συντρόφου συγκρούστηκε με τον μηχανισμό (κρατικό και παρακρατικό) που μισεί και απειλείται από την αλληλοβοήθεια, την χειραφέτηση, την αντιεξουσία, την αντι-ιεραχία και την Ελευθερία. Από την πλευρά του κινήματος αλληλεγγύης σε φυλακισμένους/ες αγωνιστές/στριές χρειάζεται οξυμένα αντανακλαστικά και πρέπει να επαγρυπνούμε ώστε να διαπιστώσουμε αν πρόκειται για στρατηγική αλλαγή παραδείγματος από το κράτος και την Ν.Δ, μέσα στις φυλακές όπως ζήσαμε την αλλαγή αυτή στους δρόμους, στις δομές και στα σπίτια μας. Συλλογικότητες, δομές, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης παράγουν ήδη λόγο,υλικό και δράσεις για την αντιπληροφόρηση, την περιφρούρηση και την αποκατάσταση της υγείας του αιχμάλωτου συντρόφου. Η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη είναι θεμέλιοι λίθοι για το υπάρχον που προσδοκούμε, αναντικατάστατα όπλα στην φαρέτρα μας και ειδοποιός διαφορά μας απο τους εχθρούς της Ελευθερίας.

Η κρίσιμη κατάσταση της υγείας του συντρόφου μετά τον άγριο ξυλοδαρμό δεν άφησε περιθώριο αποσιώπησης του συμβάντος ή δυνατότητας διαχείρισης του από την εξουσία και τους θεσμικούς θιασώτες της. Ο σύντροφος διακομίστηκε επειγόντως στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας με τους γιατρούς εκεί να ετοιμάζουν την εισαγωγή του στη ΜΕΘ, πράγμα που αποφεύχθηκε, μετά το κρίσιμο για την ζωή του πρώτο 24ωρο, και νοσηλεύτηκε στην νευροχειρουργική κλινική. Έπειτα η νοσηλεία του έγινε στο θάλαμο-κελί του 1ου ορόφου της Παθολογικής Κλινικής και για μόνο δέκα ημέρες.

Ο Γ. Δημητράκης μεταφέρθηκε στις 3/6 εσπευσμένα πάλι στις φυλακές Δομοκού ,με την αιτιολόγησή πώς διέφυγε τον κίνδυνο του θανάτου, και μάλιστα σε πειθαρχικό κελί απομόνωσης με πρόσχημα τα μέτρα για τον covid. Το καθεστώς απομόνωσης που του επιβλήθηκε στην πράξη σημαίνει ότι ειναι κλειδωμένος τις 22 απο τις 24 ώρες της ημέρας, με μία κάμερα εντός του κελιού να τον βιντεοσκοπεί συνεχώς, χωρίς την επίβλεψη ειδικών θεραπόντων γιατρών και με καμία άμεση επαφή με άλλους συγκρατούμενους. Έχουμε να κάνουμε με την κρατική διαχείριση ενός ιατρικού περιστατικού πέραν κάθε τυπικής ιατρικής δεοντολογίας. Ένα βαρύτατο περιστατικό με εσωτερικό αιμάτωμα στο κεφάλι, απώλεια βραχείας μνήμης με συνεπακόλουθο την σύγχυση και την αλλοίωση της συνειδητότητας για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο παθών.

Απ’ όσο μπορούμε να γνωρίζουμε το ΓΝ Λαμίας δεν διαθέτει προσωπικό και τομέα για τέτοιου είδους αποκατάσταση. Η επιβεβλημένη αντιμετώπιση, από μεριάς του κράτους, είναι η άμεση μεταφορά του συντρόφου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας για νοσηλεία και διακοπή της ποινής ή μεταφορά του στο Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, όπου είναι αμφίβολη η εξειδικευμένη φροντίδα που χρειάζεται αλλά έτσι θα καταστεί πολύ πιο άμεση η επαφή του με φίλες,συντρόφους,συγγενείς και συνηγόρους. Πράγμα άκρως βοηθητικό στην αποκατάσταση της υγείας του. Σε κάθε περίπτωση η επιθυμία του συντρόφου είναι πρώτη προτεραιότητα και, από μεριάς μας, θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε να υλοποιήθει.

Σε περιπτώσεις όπως του Γιάννη, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ισονομία, η διαφάνεια και οι διάφορες αρχές και αξίες που επικαλείται η εξουσία ώστε να μας καθυποτάσσει όσο πιο αναίμακτα ,για αυτήν, μπορεί εξαφανίζονται ή χάνονται ως δια μαγείας σε συρτάρια, διαδρόμους υπουργείων, αρμόδιες επιτροπές, συμβούλια φυλακών που δηλώνουν ¨αναρμόδια¨ κτλ. Εδώ οφείλουμε μια αναφορά στον βρώμικο ρόλο της ΚΕΜ (Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών) που μας είναι γνώριμος από τόσους άλλους αγώνες κρατουμένων ακόμα και με κίνδυνο για την ζωή τους. Η ¨ΚΕΜ¨ χρησιμοποιείται αποπροσανατολιστικά από το κράτος ώστε να κάμφουν οι αντιστάσεις μας.

Ξεκαθαρίζουμε ότι δεν μιλάμε για δικαιωματισμό ούτε φυσικά δηλώνουμε εξαπατημένοι. Επισημαίνουμε τις αντιφάσεις του εχθρού (σύμπλεγμα εξουσίας) θεωρημένες ως κάποια από τα τρωτά του σημεία. Αποφεύγοντας νομοτελειακές κρίσεις και αφαιρετικές γενικεύσεις. Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται σε όλα τα κοινωνικά πεδία και με όλα τα μέσα. Όπως επίσης τα αντίπαλα στρατόπεδα εκφράζονται μέσα από τις ζωές και τα πρόσωπα που τα απαρτίζουν. Ο εχθρός έχει πολλά ονόματα. Χρέος μας και για λόγους αυτο-υπενθύμισης είναι να αναφέρουμε τους ηθικούς αυτουργούς της παρούσας απόπειρας δολοφονίας έγκλειστου αναρχικού ,γιατί όπως προείπαμε χωρίς την συγκατάθεση ή ανοχή των παρακάτω αναφερομένων δεν μπορεί να γίνει τίποτα στη φυλακή. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (υπουργός), Σοφία Νικολάου (γενική γραμματέας υπεύθυνη για τις φυλακές του κράτους), Κώστας Τσιάρας (υπουργός), Κυριάκος Μητσοτάκης (πρωθυπουργός) και φυσικά οι Διευθυντής και Αρχιφύλακας του Καταστήματος Κράτησης Δομοκού που θα τους ονοματίσουμε στην πορεία εφόσον συνεχίσει η εγκληματική μεταχείριση του συντρόφου μας. Για κάθε μέρα που η θεραπεία του παρεμποδίζεται από όλους αυτούς η υγεία του επιβαρύνεται και η ευθύνη βαραίνει στα κεφάλια τους.

Ο Γ. Δημητράκης είναι εδώ και δύο δεκαετίες δηλωμένος εχθρός του κράτους και του κεφαλαίου, μέσα από τις πράξεις, τις τοποθετήσεις και την αδιάκοπη συμμετοχή του στα κινήματα αλληλεγγύης και τον αγώνα για την Αναρχία και την Λευτεριά μέσα και έξω από τα μπουντρούμια του ελληνικού κράτους. Έχει αντιμετωπίσει επιθέσεις και την καταστολή σε πάρα πολλές μορφές της. Σφαίρες από τους μπάτσους της Δημοκρατίας στο σώμα του το 2006, ξυλοδαρμό από τους ανθρωποφύλακες στο Μαλανδρίνο το 2007 (γεγονός που πυροδότησε εξέγερση στην φυλακή), παγίδα θανάτου από τον Περίανδρο της Χ.Α και άλλους δύο στις Φυλακές Αλικαρνασσού το 2009, δημόσια διαπόμπευση (μαζί με άλλους αναρχικούς συντρόφους) από τους τηλερουφιάνους με την κατασκευασμένη υπόθεση των ¨ληστών με τα μαύρα¨, στοχοποίηση από ΔΕΛΤΑδες και ναρκομαφίες στα Εξάρχεια μετά την αποφυλάκιση του κ.α.

Όπως στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια, έτσι θα βγει όρθιος και από αυτή την επίθεση και θα συμπορευτούμε πάλι μαζί.

ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΣΕ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΤΟΥ ΤΣΙΡΑΚΙ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

Μικροφωνική/συγκέντρωση  – Παρασκευή 18/06 -ώρα:19:00 ,πλ.λιονταριών

Αναρχικές/οί

Ηράκλειο, Κρήτης. 6/21’

Άρθρα αναγνωστών μέσω Email

Χανιά: Ανακατάληψη στον λόφο Καστέλι – Αναλυτικό Πρόγραμμα Εβδομάδας 14-20/6

* όλες οι διαδικασίες και δραστηριότητες που ανακοινώνονται στο πρόγραμμα είναι ανοιχτές για όλες και όλους *

Δευτέρα 14/6

11:00 πμ Συνάντηση / Συζήτηση ομάδας Αναγνωστήριο Όλων
6:30 μμ Μαθήματα Παραδοσιακών Χορών
8:00 μμ Συνέλευση Πολιτικής συνέλευσης Rosa Nera
9:00 μμ Συνέλευση Μουσικής Αμηχανίας

Τρίτη 15/6

12:00 πμ Συνάντηση / Συζήτηση Δικτύου Επικοινωνίας και Media
5:00 μμ Συνέλευση Έμφυλες Αταξίες
6:00 μμ Εκδήλωση – Συζήτηση για το αντίεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη
10:00 μμ Νύχτες τρόμου στην κατάληψη Rosa Nera: Suspiria του  Luca Guadagnino (2018)

Τετάρτη 16/6

5:30 μμ Θεατρικό Παιχνίδι : Ο λόφος Καστέλι είναι και πάλι ανοιχτός! Αυτή τη φορά έχει φέρει στο ίδιο μέρος άτομα που έχουν ζήσει πολλά σ’ αυτό το χώρο αλλά και άλλα που η εμπλοκή τους ξεκίνησε με την απελευθέρωση του λόφου στις 5/6. Την Τετάρτη στις 5:30 είστε όλ@ σας προσκεκλημέν@ στην αυλή για να παίξουμε και να γνωριστούμε. Υ.Γ: Για να συμμετέχετε στο θεατρικό παιχνίδι, δεν χρειάζεται καμία γνώση θεάτρου, είναι απλά παιχνίδια!
7:00 -10:00 μμ Συνέλευση αυτοδιαχείρισης του λόφου Καστέλι

Πέμπτη 17/6

7:00 μμ Πρόβα μουσικής ομάδας Yar Aman
7:00 – 10:00 μμ Συνέλευση αυτοδιαχείρισης του λόφου Καστέλι

Παρασκευή 18/6

4:00 μμ Workshop πηλού – κεραμικής
5:00 μμ Ομάδα Γονέων: Πρώτη συνάντηση για τη δημιουργία ομάδας γονέων. Από τα πρώτα θέματα που σκεφτόμαστε είναι η συνδιαμόρφωση παιδικής χαράς στην αυλή του λόφου καθώς και του παιδότοπου στο εσωτερικό του κτηρίου Rosa Nera, δραστηριότητες και εργαστήρια για παιδιά.
6:00 μμ Κάλεσμα – Συζήτηση : Η αυλή στο λόφο Καστέλι: συμμετέχουμε ενεργά στη διαμόρφωση της αυλής που μας χωρά όλες και όλους.
9:00 μμ Παραμύθι μυθικό στην αυλή της Ρόζας σαν θα μπω :
Πέντε λαϊκά παραμύθια στολισμένα με παραδοσιακή μουσική.
Έξι μουσικοί και ένας αφηγητής σ’ ένα ταξίδι απ’ την Ήπειρο στην Κρήτη και από τον Πόντο στην Πελοπόνησο.

Σάββατο 19/6

11:00 πμ Μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία Δ. Αγοράς
12:00 πμ Πορεία υπεράσπισης ελεύθερων χώρων
3:00 μμ Συλλογική κουζίνα στην αυλή
7:00μμ – 2:00πμ soiree δε soiree : Αμήχανες μουσικές, χώρος και χορός και έκφραση στην αυλή του απελευθερωμένου λόφου Καστέλι

Κυριακή 20/6

6:00 – 7:30 μμ Συνέλευση αυτοδιαχείρισης του λόφου Καστέλι (αυστηρή ώρα έναρξης και λήξης)
8:00 μμ Εκδήλωση – Συζήτηση: Μας παρέσυρε το ρεύμα; Η τηλεκπαίδευση δεν είναι ψέμα !

πηγή:https://solidaritywithrosanera.wordpress.com/2021/06/14/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%b2%ce%b4%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b1%cf%82-14-20-6/

Χανιά: Νύχτες τρόμου στην κατάληψη Rosa Nera | 15/6-ώρα:22:00

Νύχτες τρόμου στην κατάληψη Rosa Nera

Η εφημερίδα δρόμου Άπατρις παρουσιάζει στην κατάληψη της Rosa Nera τις “νύχτες τρόμου”. Προβολές ταινιών από την στήλη του Σινεμά της εφημερίδας. Οι πρώτες δύο ταινίες είναι το Suspiria του Dario Argento και το Suspiria του Luca Guadagnino,  την Τρίτη 8 Ιουνίου  2021 και την Τρίτη 15 Ιουνίου 2021 στις 22:00.

Πηγή:https://apatris.info/nychtes-tromoy-stin-katalipsi-rosa-nera/

Ηράκλειο : Aνεξάρτητη, μαζική, από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση | 16/6-ώρα: 11:00, άγαλμα Βενιζέλου και 18:30 Λιοντάρια συλλαλητήριο

Συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα και εργαζομένων Ηρακλείου
Ξεσηκωμός για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο που καταργεί το 8ωρο,
νομιμοποιεί απλήρωτη εργασία και διώκει τη συνδικαλιστική δράση

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/6 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

11:00, άγαλμα Βενιζέλου ανεξάρτητη, μαζική, από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση.

και 18:30 Λιοντάρια συλλαλητήριο

Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη (ημέρα ψήφισης 16/6), που επιχειρεί να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί
την επιτομή ενός ολόκληρου προγράμματος αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων του κεφαλαίου, μια ιστορική
πρόκληση για τον κόσμο της εργασίας. Πατάει στο έδαφος που έστρωσαν όλες οι προηγούμενες
κυβερνήσεις και πάει ένα βήμα παραπέρα από μία σειρά μνημονιακών μέτρων. Αποτελεί προαπαιτούμενο
για το «Ταμείο Ανάκαμψης» της ΕΕ. Η αντεργατική σφοδρότητα του νόμου είναι πρωτοφανής, καθώς
επιχειρείται η πλήρης προσαρμογή όλων των πλευρών της ζωής μας στην εξυπηρέτηση των κερδών του
κεφαλαίου, απογειώνεται η εκμετάλλευση του εργαζόμενου, τσακίζονται τα σωματεία και οι συνδικαλιστικές
ελευθερίες. Μετατρέπεται η ήδη παγιωμένη σε πολλούς κλάδους αυθαιρεσία σε νομιμότητα με τυπικούς
όρους πλέον, δίνοντας πάτημα στην εργοδοσία για ακόμα μεγαλύτερες αυθαιρεσίες στο μέλλον. Η
ανεργία θα αυξηθεί καθώς οι εργοδότες δεν θα χρειάζονται να κάνουν προσλήψεις αφού θα μπορούν να
επεκτείνουν το ωράριο των ήδη εργαζόμενων. Ο μισθός και οι αμοιβές θα συμπιεστούν, καθώς φτηναίνουν ή
καταργούνται οι αμοιβές στις υπερωρίες. Η κοινωνική ζωή διαλύεται από την επέκταση του ωραρίου.
Το νομοσχέδιο, μεταξύ άλλων, προβλέπει:
 Κατάργηση του οκταώρου και επιβολή 10ωρης εργασίας και εβδομάδας 50 ωρών εργασίας, (μέσω
ατομικών συμβάσεων). Απλήρωτες και φθηνότερες υπερωρίες. Οι επιπλέον ώρες δεν θα αμείβονται
αλλά θα μετατρέπονται σε χρωστούμενα ρεπό, ή μειωμένες ώρες εντός 6 μηνών. Στις συμβάσεις ορισμένου
χρόνου δεν θα υπάρχει η «αναπλήρωση» των υπερωριών σε περίπτωση απόλυσης. Με απλή απόφαση
του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας μπορεί να επιτραπεί στην επιχείρηση να επιβάλλει
ημερήσια απασχόληση έως 13 ώρες.
 Αύξηση των νόμιμων υπερωριών σε ετήσια βάση σε 150 ώρες με ταυτόχρονη μείωση, έως
20%, της προσαύξησης στην αξία τους, οδηγώντας σε μείωση μισθού.
 Απλοποίηση των απολύσεων για τους εργοδότες καθώς τους δίνεται η δυνατότητα να καταβάλλουν
την προβλεπόμενη αποζημίωση μέχρι και τέσσερις μήνες αργότερα. Το διευθυντικό δικαίωμα της
απόλυσης δεν θα αναιρείται πλέον ούτε από τα δικαστήρια, καθώς καταργείται ουσιαστικά η δυνατότητα
νομικής διεκδίκησης της επαναπρόσληψης με καταβολή μικρής επιπλέον αποζημίωσης, δίνοντας στο
κεφάλαιο πλήρη ασυλία για τις απολύσεις όποιου αντιδράσει.
 Μονιμοποίηση και επέκταση της τηλεργασίας χωρίς εργατικά δικαιώματα που αυξάνει την
εντατικοποίηση της εργασίας και σβήνει τα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου. Παράλληλα
οι υποτιθέμενες υποχρεώσεις του εργοδότη θα μπορούν εύκολα να παρακαμφθούν εάν υπάρχει
«συμφωνία» εργοδότη-εργαζόμενου.
 Κατάργηση στην ουσία του ΣΕΠΕ (επιθεώρηση εργασίας), με περαιτέρω υποβάθμισή του και
μετατροπή του σε «Ανεξάρτητη Αρχή», ώστε καμιά κυβέρνηση να μην αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη

αφήνοντας την εργοδοτική ασυδοσία να ξεσαλώσει σε χώρους δουλειάς, την ώρα που τα εργατικά
«ατυχήματα» αυξάνονται.
 Νέο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και στην συνδικαλιστική δράση, αφοπλισμός σωματείων
διάλυση ουσιαστικά τον πυρήνα προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων. Δικαίωμα άσκησης συνδικαλιστικού
δικαιώματος (υπογραφή ΣΣΕ, απεργία κλπ) θα έχουν μόνο τα σωματεία που θα δεχθούν να φακελώσουν
ηλεκτρονικά τα μέλη τους και πολλές άλλες διατάξεις.
Σε μια εποχή που οι τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες είναι τεράστιες, ο κοινωνικά αναγκαίος
χρόνος εργασίας για την παραγωγή ενός προϊόντος μειώνεται, ο καπιταλισμός απαιτεί όλο και περισσότερα
από τον εργάτη δίνοντάς του όλο και λιγότερα. Απαιτεί να γίνουμε οι σκλάβοι ενός καινούριου εργασιακού
μεσαίωνα, στο όνομα μάλιστα του εκσυγχρονισμού και της προόδου!
Το νομοσχέδιο πρέπει να αποτελέσει αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους. Απαιτείται λαϊκός,
πανεργατικός ξεσηκωμός για να μην περάσει αυτό το νομοθετικό τερατούργημα. Η ΓΣΕΕ είναι των
εργοδοτών, βρίσκεται σε διάλογο με την κυβέρνηση και προβάλλει τα «θετικά» του αντεργατικού
νομοσχεδίου, υπονόμευσε και ακύρωσε στην πράξη την προκηρυγμένη προειδοποιητική απεργία στις 3/6,
πιστή στα καθήκοντα της στην υπηρεσία του ΣΕΒ και της εργοδοσίας, φροντίζοντας με κάθε τρόπο για τα
συμφέροντα τους. Η ΑΔΕΔΥ, παραμονές της απεργίας της 3/6 που η ίδια είχε προκηρύξει, ακολουθώντας
τυφλά την ΓΣΕΕ μετέφερε την απεργία στις 10 του μήνα. Προχώρησε έτσι σε μια αναδίπλωση επιλέγοντας να
μην κλιμακώσει τη μάχη ενάντια στην κυβέρνηση και το νομοσχέδιο με δεύτερη απεργία, κάτι που
υπογραμμίζει το χαρακτήρα των δυνάμεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Είναι
ξεκάθαρο ότι για την παραμικρή διεκδίκηση χρειάζεται η ενιαία και από τα κάτω δράση σωματείων και
εργαζομένων όλων των κλάδων. Ο συντονισμός σωματείων και εργαζομένων, κόντρα στις λογικές
συναίνεσης, αποτελεί προϋπόθεση για να μπορούν οι αγώνες να είναι νικηφόροι στο σήμερα. Είναι
αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα με πυρήνα τον από τα κάτω και οριζόντιο
συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, επιτροπών αγώνα και κάθε άλλης
μορφής οργάνωσης εργαζομένων που η ίδια η δράση των εργαζόμενων γεννά. Ανεξάρτητο από την
κυβέρνηση και το κεφάλαιο, ενάντια σε λογικές συντεχνιασμού, που θα χτίζεται στη βάση των κοινών
ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων και θα βρίσκεται ενάντια στον κυβερνητικό και υποταγμένο
εργοδοτικό συνδικαλισμό, θα ξεπερνάει τα όρια που βάζουν στην πάλη των εργαζομένων και θα
πρωτοστατεί σε πραγματικές μάχες ανυπακοής και ανατροπής.

Με τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας μπροστά απαιτούμε εδώ και τώρα:
• Να μην τολμήσει η κυβέρνηση να περάσει το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο.
• Υπογραφή κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς. Μείωση του
χρόνου εργασίας. Κατάργηση του ΔΠΥ και κάθε μορφής ελαστικής εργασίας. Μόνιμη και σταθερή
δουλειά με συμβάσεις αορίστου χρόνου.
• Ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και τα
σχολεία.
• Ενίσχυση του Δημόσιου συστήματος Υγείας. Άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας.
• Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα και την οργάνωση των εργαζομένων. Κατάργηση των απεργοκτόνων
νόμων.
• Όχι στη μονιμοποίηση της τηλεργασίας μετά το πέρας της πανδημίας.
Στηρίζουμε πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις για κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στο νομοσχέδιο!

Συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα και εργαζομένων Ηρακλείου,

email: syntonismos.heraclion@gmail.com

Άρθρα αναγνωστών μέσω Email


Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών παράρτημα Ηρακλείου – ΤΕΤΑΡΤΗ 16/6 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Ξεσηκωμός για να μην περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο που καταργεί το 8ωρο, νομιμοποιεί απλήρωτη εργασία και διώκει τη συνδικαλιστική δράση

ΤΕΤΑΡΤΗ 16/6 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

11:00, άγαλμα Βενιζέλου ανεξάρτητη, μαζική, από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση.

και 18:30 Λιοντάρια συλλαλητήριο

Όλοι και όλες στους δρόμους!

Το νομοσχέδιο που πάει για ψήφιση στις 16/6, μεταξύ άλλων, προβλέπει:

  • Κατάργηση του οκταώρου και επιβολή 10ωρης εργασίας και εβδομάδας 50 ωρών εργασίας, (μέσω ατομικών συμβάσεων). Απλήρωτες και φθηνότερες υπερωρίες. Οι επιπλέον ώρες δεν θα αμείβονται αλλά θα μετατρέπονται σε χρωστούμενα ρεπό, ή μειωμένες ώρες εντός 6 μηνών. Οι εργαζόμενοι θα βρισκόμαστε σε συνεχή εκβιασμό. Το νομοσχέδιο δεν κάνει διάκριση εφαρμογής του μέτρου για συμβάσεις ορισμένου ή αορίστου χρόνου. Στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν θα υπάρχει η «αναπλήρωση» των υπερωριών σε περίπτωση απόλυσης. Με απλή απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας μπορεί να επιτραπεί στην επιχείρηση να επιβάλλει ημερήσια απασχόληση έως 13 ώρες(!).
  • Αύξηση των νόμιμων υπερωριών σε ετήσια βάση σε 150 ώρες με ταυτόχρονη μείωση, έως 20%, της προσαύξησης στην αξία τους οδηγώντας σε μείωση μισθού. Επιπλέον, με απλή απόφαση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας θα επιτρέπεται η υπέρβαση του ανωτάτου ορίου των 150 ωρών.
  • Απλοποίηση των απολύσεων για τους εργοδότες καθώς τους δίνεται η δυνατότητα να καταβάλλουν την προβλεπόμενη αποζημίωση μέχρι και τέσσερις μήνες αργότερα. Το διευθυντικό δικαίωμα της απόλυσης δεν θα αναιρείται πλέον ούτε από τα δικαστήρια; καθώς καταργείται ουσιαστικά η δυνατότητα νομικής διεκδίκησης της επαναπρόσληψης με καταβολή μικρής επιπλέον αποζημίωσης, δίνοντας στο κεφάλαιο πλήρη ασυλία για τις απολύσεις όποιου αντιδράσει.
  • Υπονόμευση των κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και αντίστοιχα προώθηση των ατομικών συμφωνητικών, των ΔΠΥ, που θα φέρουν περαιτέρω μείωση μισθών.
  • Το καθεστώς αργίας της Κυριακής δέχεται ένα ακόμα σκληρό χτύπημα, καθώς προστίθενται 31 νέοι κλάδοι.
  • Μονιμοποίηση και επέκταση της τηλεεργασίας χωρίς εργατικά δικαιώματα που αυξάνει την εντατικοποίηση της εργασίας και σβήνει τα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου. Παράλληλα οι υποτιθέμενες υποχρεώσεις του εργοδότη θα μπορούν εύκολα να παρακαμφθούν εάν υπάρχει «συμφωνία» εργοδότη-εργαζόμενου.
  • Κατάργηση του ΣΕΠΕ (επιθεώρηση εργασίας), μεπεραιτέρω υποβάθμισή τουκαι μετατροπή του σε «Ανεξάρτητη Αρχή», ώστε καμιά κυβέρνηση να μην αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη αφήνοντας την εργοδοτική ασυδοσία να ξεσαλώσει σε χώρους δουλειάς, την ώρα που τα εργατικά «ατυχήματα» αυξάνονται. Η συμμετοχή προφανώς των σωματείων στον ελεγκτικό μηχανισμό πλέον καταργείται.
  • Νέο χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία και στην συνδικαλιστική δράση, διάλυση σωματείων διάλυση ουσιαστικά τον πυρήνα προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων. Δικαίωμα άσκησης συνδικαλιστικού δικαιώματος (υπογραφή ΣΣΕ, απεργία) θα έχουν μόνο τα σωματεία που θα δεχθούν να φακελώσουν ηλεκτρονικά τα μέλη τους. Ποινικοποιείται η απεργιακή περιφρούρηση, αυξάνεται το προσωπικό ασφαλείας σε ποσοστό που πρακτικά ακυρώνει την απεργία. Ταυτόχρονα επιβάλλεται στα σωματεία η εφαρμογή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, καθιστώντας τη διαβλητή από το κράτος και την εργοδοσία. Για την προκήρυξη απεργίας αλλά και ολιγόωρων στάσεων εργασίας, απαιτείται προειδοποίηση του εργοδότη ή της συνδικαλιστικής του οργάνωσης τουλάχιστον 24 ώρες πριν από την πραγματοποίησή της εγγράφως με δικαστικό επιμελητή (με το ανάλογο κόστος). Υποχρεώνονται επίσης όσες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσουν απεργία στο ευρύτερο δημόσιο, να υποβάλουν στον ΟΜΕΔ αίτηση διεξαγωγής «δημοσίου διαλόγου» για τα αιτήματα της απεργίας, όσο διαρκεί ο «δημόσιος διάλογος», αναστέλλεται το απεργιακό δικαίωμα!

Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη που επιχειρεί να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί την επιτομή ενός ολόκληρου προγράμματος αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων του κεφαλαίου, μια ιστορική πρόκληση για τον κόσμο της εργασίας. Η αντεργατική σφοδρότητα του νόμου είναι πρωτοφανής, επιχειρείται η πλήρης προσαρμογή όλων των πλευρών της ζωής μας στην εξυπηρέτηση των κερδών του κεφαλαίου, απογειώνεται η εκμετάλλευση του εργαζόμενου, τσακίζονται τα σωματεία και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες αφήνοντας έτσι τον εργαζόμενο έρμαιο απέναντι στην εργοδοσία. Μετατρέπεται η ήδη παγιωμένη σε πολλούς κλάδους αυθαιρεσία σε νομιμότητα με τυπικούς όρους πλέον, δίνοντας πάτημα στην εργοδοσία για ακόμα μεγαλύτερες αυθαιρεσίες στο μέλλον. Η ανεργία θα αυξηθεί καθώς οι εργοδότες δεν θα χρειάζονται να κάνουν προσλήψεις αφού θα μπορούν να επεκτείνουν το ωράριο των ήδη εργαζόμενων. Ο μισθός και οι αμοιβές θα συμπιεστούν, καθώς φτηναίνουν ή καταργούνται οι αμοιβές στις υπερωρίες. Η κοινωνική ζωή διαλύεται από την επέκταση του ωραρίου.

Πυξίδα των αντεργατικών μέτρων είναι οι πολιτικές κατευθύνσεις της Ε.Ε. και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής της. Γι αυτό η ψήφισή του είναι προαπαιτούμενο για το «Ταμείο Ανάκαμψης». Τα αντεργατικά αυτά μέτρα είναι εξάλλου σε συνέχεια και πλήρη συνεκτικότητα με αυτά που είχαν φέρει οι μνημονιακές πολιτικές όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).

Σε μια εποχή που ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας (το πραγματικό μέτρο του πλούτου) για την παραγωγή ενός προϊόντος μειώνεται, οι τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες τεράστιες, ο καπιταλισμός απαιτεί όλο και περισσότερα από τον εργάτη δίνοντάς του όλο και λιγότερα. Απαιτεί να γίνουμε οι σκλάβοι ενός καινούριου εργασιακού μεσαίωνα, στο όνομα μάλιστα του εκσυγχρονισμού και της προόδου!

Καμιά αναμονήΤαξική ενότητα και αγώνας για την ανατροπή της επίθεσης

Το νομοσχέδιο είναι αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους. Απαιτείται λαϊκός, πανεργατικός ξεσηκωμός για να μην περάσει αυτό το νομοθετικό τερατούργημα. Η ΓΣΕΕ είναι των εργοδοτών και κρατάει σε ομηρία τους εργαζόμενους, βρίσκεται σε διάλογο με την κυβέρνηση και προβάλλει τα «θετικά» του αντεργατικού νομοσχεδίου, υπονόμευσε και ακύρωσε στην πράξη (μαζί με την επαίσχυντη αναδίπλωση της ΑΔΕΔΥ) την προκηρυγμένη προειδοποιητική απεργία στις 3/6, πιστή στα καθήκοντα της ως 5η φάλαγγα, φροντίζοντας με κάθε τρόπο για τα συμφέροντα του ΣΕΒ. Είναι ξεκάθαρο ότι για την παραμικρή διεκδίκηση χρειάζεται η ενιαία και από τα κάτω δράση σωματείων και εργαζομένων όλων των κλάδων. Ο συντονισμός σωματείων και εργαζομένων, κόντρα στις λογικές συναίνεσης, αποτελεί προϋπόθεση για να μπορούν οι αγώνες να είναι νικηφόροι στο σήμερα. Είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα με πυρήνα τον από τα κάτω και οριζόντιο συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, επιτροπών αγώνα και κάθε άλλης μορφής οργάνωσης εργαζομένων που η ίδια η δράση των εργαζόμενων γεννά. Ανεξάρτητο από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, ενάντια σε λογικές συντεχνιασμού, που θα χτίζεται στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων και θα βρίσκεται ενάντια στον κυβερνητικό και υποταγμένο εργοδοτικό συνδικαλισμό, θα ξεπερνάει τα όρια που βάζουν στην πάλη των εργαζομένων και θα πρωτοστατεί σε πραγματικές μάχες ανυπακοής και ανατροπής.

Είναι αναγκαίος ο αγωνιστικός συντονισμός όλων των ταξικών αγωνιστικών σωματείων για να ανατρέψουμε τον νόμο με απεργιακή κλιμάκωση. Να συγκροτηθούν ενωτικά κέντρα αγώνα του μαζικού κινήματος σε όλες τις πόλεις, με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα. Οι πλατείες να μετατραπούν σε χώρους μαζικών, καθημερινών, αγωνιστικών διαδηλώσεων των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Με συλλαλητήρια εναντίωσης στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα. Με πολύμορφες δράσεις στο κέντρο και σε συνοικίες με στόχο την ενημέρωση, την κινητοποίηση των εργαζομένων.

Με τις ανάγκες μας μπροστά απαιτούμε εδώ και τώρα:

  • Να μην τολμήσει η κυβέρνηση να περάσει το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο.
  • Μείωση του χρόνου εργασίας. 5νθήμερο-7ωρο-35ωρο. Υπογραφή κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς. Κατάργηση του ΔΠΥ και κάθε μορφής ελαστικής εργασίας. Μόνιμη και σταθερή δουλειά με συμβάσεις αορίστου χρόνου.
  • Ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και τα σχολεία.
  • Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους χωρίς προϋποθέσεις, ίσο με τον βασικό μισθό.
  • Ενίσχυση του Δημόσιου συστήματος Υγείας. Άμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας.
  • Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα και την οργάνωση των εργαζομένων. Κατάργηση των απεργοκτόνων νόμων.
  • Όχι στη μονιμοποίηση της τηλεργασίας μετά το πέρας της πανδημίας.
  • Πλήρη προστασία των εργαζομένων από την παρενόχληση και τη βία.
  • Άδειες επιμέλειας και φροντίδας των παιδιών και για τους δύο γονείς με πλήρεις αποδοχές.

Καταγγέλλουμε στο σωματείο μας κάθε εργοδοτική αυθαιρεσία, κάθε απειλή ή απόπειρα περιορισμού των εργασιακών μας δικαιωμάτων, του δικαιώματος μας να απεργούμε, να αγωνιζόμαστε. Δεν συναινούμε σε καμία απόλυση ή τροποποίηση των όρων εργασίας τους στο ωράριο, στο μισθό, στην άδεια. Παλεύουμε συλλογικά με το σωματείο και τους συναδέλφους μας. Οργανωνόμαστε και γινόμαστε τώρα μέλη στο Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών παράρτημα Ηρακλείου

Πηγή:https://smtiraklio.wordpress.com/2021/06/14/%cf%84%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%b7-16-6-%ce%b1%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5/

Χανιά: Σύντροφοι/ισσες – κατάληψη Rosa Nera ” Ένα ευχαριστώ στο σύντροφο Marc Tomsin “

Marc Tomsin: ένας περιπλανώμενος ελευθεριακός ιππότης δεν ζει πια, δεν ονειρεύεται.

Λεύτερος είναι ο καθαείς

ως πεθυμά να ζήσει

κι αν έχει σύνορα η γής

δεν τα’ βαλεν η φύση

 

Στην Κρήτη, στα Χανιά, στην κατάληψη Rosa Nera, πριν από 8 χρόνια γνωρίσαμε τον σύντροφο Marc Tomsin όταν με τις/ους «συγκάτοικους νομάδες από όλο τον κόσμο» συναντηθήκαμε για να παρουσιάσουμε το βιβλίο του Raoul Vaneigem μαζί με τον ίδιο τον συγγραφέα. Ήταν η αρχή για μια σειρά από συναντήσεις λέξεων και αγώνων από διάφορες γωνιές του κόσμου με δίαυλο τον Marc. Στο ίδιο ακριβώς μέρος, τη μέρα που με το γέλιο μας, την αντίσταση και την αξιοπρέπεια θάψαμε (οριστικά;) την τοπική εξουσία του χρήματος και ανακαταλάβαμε το κτίριο της καρδιάς της δικής μας και του Marc, εκείνος, μια δρασκελιά, από τη ζωή στο θάνατο. «Η στιγμή βιάστηκε να γίνει άλλη κι άλλη, κοιμήθηκε τα όνειρα μιας πέτρας που δεν ονειρεύεται και στο βάθος χρόνοι όμοιοι με πέτρες».
Σε λίγες μέρες, στις 15 Ιουνίου, θα είχε τα γενέθλιά του.
Οι ιθαγενείς Τσελτάλ της πολιτείας Τσιάπας στο Μεξικό διακρίνουν δύο ψυχές στο ανθρώπινο σώμα. Η πρώτη, η ch’ulel, είναι κοινή σε κάθε ζωντανό ον, ενώ η δεύτερη, η wayjel, συνδέει το άτομο με ένα ζώο και είναι απαραίτητη στην κοινωνική ζωή. Η ch’ulel είναι μια δύναμη άφθαρτη που ολοκληρώνει έναν κύκλο όμοιο με την ψυχή του καλαμποκιού. Τα ζώα και τα φυτά διαθέτουν μόνο την ψυχή που αποκαλείται ch’ulel, ενώ η ψυχή wayjel είναι το ίδιον των ανθρώπινων όντων. Έτσι, αυτό το ζωϊκό alter ego είναι η κοινωνική ψυχή του ανθρώπου. Ο Marc φαίνεται πως είχε επιλέξει ως alter ego τον ιαγουάρο. Το 2012 δημιούργησε στο Διαδίκτυο τον «Δρόμο του Ιαγουάρου», ένα χώρο ενημέρωσης και αλληλογραφίας για την ατομική και τη συλλογική αυτονομία, για να συνεχίσει τη συνομιλία και την ανταλλαγή εμπειριών μεταξύ των κοινωνικών κινημάτων. Με αυτόν τον συμβολικό τίτλο του ιθαγενούς κόσμου, με ρίζες στην ιστορία της εξέγερσης των Ζαπατίστας στο τέλος του 20ου αιώνα, επιθυμούσε να συνδέσει αυτό το κίνημα με την ευρωπαϊκή κοινωνική ιστορία (την Κομμούνα του Παρισιού, την Ισπανική Επανάσταση, το 1968) και τους αγώνες που οργανώνονται με αυτόνομο τρόπο σε άλλες ηπείρους. Κείμενα, συνεντεύξεις, μαρτυρίες του παρελθόντος αναμειγνύονταν με διακηρύξεις ή εκκλήσεις για αντίσταση στο παρόν.
«Άκου μικρέ…»
Γεννήθηκε και έζησε στο Παρίσι μέχρι το 1974 κι έπειτα, διαδοχικά, στο Πουατιέ, στην Τουλούζη και στη Βαρκελώνη, μέχρι το 1979 που επέστρεψε. O πατέρας του, Jacques Tomsin, φιλόλογος και ακαδημαϊκός, συμμετείχε στο αναρχικό κίνημα μετά τον πόλεμο, και η μητέρα του, Claudine Labadie, νοσοκόμα στο Παρίσι, ήρθε σε επαφή με τον ελευθεριακό χώρο στις διαδηλώσεις του Μάη του ’68. Το 1968 εντάχθηκε στην «Νεολαία Αναρχικών Κομμουνιστών» (JAC) και έλαβε μέρος στο κίνημα του Μάη-Ιούνη του ’68 (συνελεύσεις, διαδηλώσεις, εξεγέρσεις), έχοντας έντονα επηρεαστεί από την ανάγνωση της «Πραγματείας για την τέχνη του βίου προς χρήση των μελλοντικών γενεών» του Raoul Vaneigem. Ταυτόχρονα συμμετείχε στην «Επιτροπή Δράσης στην Πλατεία της Γιορτής» η οποία λειτουργούσε στη βάση μιας αυτοοργανωμένης και οριζόντιας συνέλευσης και στη συνέχεια στην οργάνωση «Ενημέρωση και Αλληλογραφία Εργατών» (ICO), ενώ συνδέθηκε επίσης με το έντυπο «Μαύρο και Κόκκινο», το οποίο πρέσβευε έναν κριτικό αναρχισμό. Η καταστροφή της πλατείας της γιορτής και της γειτονιάς της και η διάλυση της οργάνωσης ICO προκάλεσαν την αναχώρησή του για την Τουλούζη, εξακολουθώντας όμως να συμμετέχει στο παρισινό περιοδικό «Ο Μαύρος Φανός» και στην «Ελευθεριακή Έκδοση της Λυών». Το 1974 αποβλήθηκε από το τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Πουατιέ, μετά την ενεργή συμμετοχή του στο μποϊκοτάζ των εξετάσεων και την έμπρακτη αμφισβήτηση του κοινωνικού ρόλου του πανεπιστημίου. Την ίδια περίοδο δούλευε ως αποθηκάριος και στη συνέχεια ως διανομέας (1971-1973). Επηρεασμένος από την εμπειρία των κολεκτίβων της Αραγονίας, το 1976 μετακόμισε στη Βαρκελώνη και συμμετείχε στη συλλογικότητα Etcetera με τον αδελφικό του φίλο Quim Sirera, ενώ συνομιλούσε επί μακρόν με τον Xavier Garriga Paituvi (πρώην MIL, Ιβηρικό Απελευθερωτικό Κίνημα, 19711973, το οποίο προωθούσε την ένοπλη προπαγάνδα, εμπνεόμενο από αναρχικές, συμβουλιακές και καταστασιακές ιδέες). Επιπλέον, συμμετείχε στις «Διεθνείς Ελευθεριακές Ημέρες», όπου συνδέθηκε συντροφικά και παντοτινά με τον Ντιέγκο Καμάτσο (Abel Paz). «Άκου μικρέ, του έλεγε ο Ντιέγκο, ο αναρχισμός είναι η ποίηση της ζωής και ο έρωτας η πιο υψηλή έκφρασή της».
Επιστρέφοντας στο Παρίσι, το 1979, δουλεύει ως διορθωτής, εργάτης σε τυπογραφείο, στην Encyclopædia Universalis και στον καθημερινό τύπο. Εντάσσεται στο «Γενικό Συνδικάτο Εργατών Διορθωτών» (CGT) που σχηματίστηκε το 1881 και αναλαμβάνει υπεύθυνος διεθνούς αλληλεγγύης και εύρεσης εργασίας (1992-2001). Από το 1994 είναι ιδρυτικό μέλος στην «Επιτροπή Αλληλεγγύης των Αγωνιζόμενων Λαών στην Τσιάπας», συμμετέχει σε όλες τις Διεθνείς Συναντήσεις στο Μεξικό, στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Γερμανία και ταξιδεύει δεκάδες φορές στις ζαπατιστικές κοινότητες και στην γειτονική πολιτεία Οαχάκα όπου παραμένει ισχυρό το ελευθεριακό πνεύμα του επαναστάτη Ricardo Flores Magón (1873-1922), ενδυναμώνοντας σχέσεις ζωής και αλληλεγγύης με δεκάδες ανθρώπους, συλλογικότητες και ριζοσπαστικά κινήματα. Εργαζόμενος για περίπου τριάντα χρόνια στο χώρο του βιβλίου, στις εγκυκλοπαιδικές εκδόσεις και στις εφημερίδες, δημιούργησε στο Παρίσι μαζί με την Angèle Soyaux στην αρχή τον εκδοτικό οίκο Ludd (1985-1998), όπου εκδίδονται βιβλία των Kraus, Panizza, Wedekind, Dagerman, Vaneigem και στη συνέχεια, το 2007, τις εκδόσεις Rue des Cascades, στις οποίες καθιερώνει τη συλλογή «Τα βιβλία της ζούγκλας», αφιερωμένη στους ιθαγενείς λαούς του Μεξικού.
Ο ίδιος έχει πει: «Είναι μια προσπάθεια να συνδυάσω την κοινωνική κριτική, τη μη ακαδημαϊκή γραφή, τη λογοτεχνική υποκειμενικότητα, την αγάπη για το βιβλίο, όσες και όσους το δημιουργούν (συγγραφείς, τυπογράφοι, τεχνίτες, επιμελητές) με μαρτυρίες από τους αγώνες και τα ερωτήματα των κινημάτων που προέρχονται από τους αυτόχθονες λαούς του Μεξικού, ως σημείο εκκίνησης, προκειμένου να συνεχιστεί ο στοχασμός και/ή η ονειροπόληση για τον έρωτα (Georges Bataille, Jérôme Peignot)… Σκάβοντας στις δουλειές του βιβλίου, προσπάθησα να δώσω μορφή στον κοινωνικό αναρχισμό, τον μόνο που με ενδιαφέρει και μέσα στον οποίο μεγάλωσα. Αυτό είναι κάτι που μοιραζόμουν και με τον Ντιέγκο, που υπήρξε εργάτης του βιβλίου στο Παρίσι. Έτσι έχουν τα πράγματα. Προτιμώ πολύ περισσότερο τα βιβλία που εκδόθηκαν την εποχή των εκδόσεων Ludd από αυτά των εκδόσεων Rue des Cascades, επειδή ήταν όλα στοιχειοθετημένα και τυπωμένα με λινοτυπική μηχανή». Δεν διαχωρίζω την εκδοτική δραστηριότητά μου από την κοινωνική πρα
κτική μου η οποία ανάγεται στην εφηβεία μου, στις “επιτροπές δράσης των μαθητών λυκείου”, στις “επιτροπές γειτονιάς” (1967-1971), στο διεθνές ελευθεριακό ρεύμα και τους Provos του Άμστερνταμ που γνώρισα στα δεκαέξι μου. Η ουσία της κοινωνικής παρέμβασής μου συνίσταται πλέον στο να υφαίνω δεσμούς, γέφυρες ή διόδους, τρόπους διασύνδεσης».
Κι εμείς;
Πέρα από μια στείρα μνήμη και ένα γκρίζο φόρο τιμής, ποιο δρόμο να ακολουθήσουμε; Ο θάνατός του μας δεσμεύει στη ζωή. Μας άνοιξε κάποιους διαύλους, αν βαδίσουμε στο βήμα του, ίσως προχωρήσουμε. Αλλά να το κάνουμε με αγώνες, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, τότε μπορεί να δούμε ένα χρώμα, ή ένα μικρό φως, ή έναν ωραίο λόγο, ή ένα μυρμήγκι. Σε κάθε ένα από αυτά ή και σε όλα, ίσως βρούμε κάποια πλεύση *, έναν τρόπο για να απλώσουμε τις γέφυρες που εκείνος έστησε.

* Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος, 24 Μάη 2014

Σύντροφοι/ισσες – κατάληψη Rosa Nera

πηγή:http://rosanera.squat.gr/2021/06/13/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%cf%85%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8e-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf-marc-tomsin/