Θεατρική παράσταση: Στάχτες στα χέρια (Laurent Gaudé)

Η αυτοοργανωμένη θεατρική ομάδα buffonata παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση “Στάχτες στα χέρια” του Laurent Gaudé, σε μουσική της αυτοοργανωμένης μπάντας So uzd.

Πρόγραμμα παραστάσεων: Παρασκευή 17 & 24 Ιούνη, Σάββατο 18 & 25 Ιούνη, στις 9 μμ.

https://so_uzd.espiv.net & buffonatatheater.wordpress.com

Continue reading “Θεατρική παράσταση: Στάχτες στα χέρια (Laurent Gaudé)”

Αντιπολεμική πορεία: Σάβ.7/5, Μοναστηράκι

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ – ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΩΝ & ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ 

Ενάντια στον πόλεμο, τα κράτη και το κεφάλαιο, τον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό

Το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας βρίσκεται σε συνολική και βαθιά κρίση, Continue reading “Αντιπολεμική πορεία: Σάβ.7/5, Μοναστηράκι”

ΠΑ 06.05 18:00 Καμάρα | ΠΟΡΕΙΑ ενάντια στην ακρίβεια

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

 

Τελειώνει ο μήνας, αρχίζει ο επόμενος και οι λογαριασμοί δε σταματάνε να ‘ρχονται. Ρεύμα, φυσικό αέριο, ο μισθός δε φτάνει ούτε για τα απαραίτητα στο σούπερ μάρκετ κι η βενζίνη ανέβηκε όσο δεν πάει. Πού σταματάει αυτή η κατρακύλα; Πότε θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε εμείς αντί για τις τιμές;

 

Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, βλέπουμε τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη. Η ονομαζόμενη ανθρωπιστική κρίση μετατρέπεται σε υγειονομική, σε περιβαλλοντική, σε οικονομική, ξανά σε ανθρωπιστική και δεν έχει τελειωμό. Γι’ αυτό και η συζήτηση για την κρίση που θέλει να την παρουσιάζει ως κάτι που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε, να ξεπεράσουμε και πρέπει απλά να ανεχτούμε, θέλει να παρουσιάσει αυτόν τον κόσμο ως αναπόδραστο, θέλει να δεχτούμε τον κόσμο των εμπορευμάτων ως τον μόνο εφικτό κόσμο για όσο ζούμε. Σίγουρα, αντιλαμβανόμαστε πως η κρίση δεν είναι κάποιο παροδικό φαινόμενο το οποίο θα περάσει με υπομονή και καλή διάθεση. Οι εντεινόμενες περικοπές στον άμεσο και έμμεσο μισθό μας, η όλο και πιο επισφαλής και υποτιμημένη εργασία μας, η εξαφάνιση των όποιων κοινωνικών δικτύων, που παλαιότερα μπορεί να έκαναν πιο εύκολη την καθημερινότητά μας, πλάθουν ένα ζοφερό τοπίο που μας θέλει πιο μόνες, πιο κατακερματισμένες, πιο αδύναμες.

 

Μέσα στην κρίση, αντιλαμβανόμαστε εντονότερα τη λογική του κόσμου του κεφαλαίου. Μπορούμε να διακρίνουμε τις προτεραιότητες του κράτους, ως ρυθμιστή των σχέσεων παραγωγής. Η κρατική διαχείριση της πανδημίας μάς έκανε πολύ ξεκάθαρο ποιες είναι αυτές: στήριξη της οικονομίας, διατήρηση μίας υποτυπώδους κοινωνικής συνοχής και καταστολή για όσες αντιστέκονται στην υποτίμηση της ζωής τους. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια, τα οποία έδωσε η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, κατευθύνθηκαν προς την ενίσχυση των επιχειρήσεων, που παρέμεναν κλειστές, μέσα από επιδοτήσεις και φοροελαφρύνσεις. Όσα χρήματα δόθηκαν, είχαν ως σκοπό να συντηρήσουν την κλειστή οικονομία μέχρι να έρθει η τουριστική περίοδος και να καλυφθεί η χασούρα μέσω της υποτιμημένης εργασίας των εργαζομένων στον τουρισμό. Άλλοι κλάδοι της οικονομίας βέβαια, όπως το ντελίβερι, τα σούπερ μάρκετ και εταιρίες σαν την amazon και το netflix κερδοφόρησαν λόγω του υποχρεωτικού εγκλεισμού στο σπίτι. Παράλληλα, το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της πανδημίας το επωμιστήκαμε εμείς, τόσο μέσα από τη μετακύλιση του κόστους περίθαλψης και τον αποκλεισμό μας από το σύστημα υγείας, όσο και μέσα από την αστυνομοκρατία σε κάθε δημόσιο χώρο και την απαγόρευση οποιασδήποτε δραστηριότητας δε σχετίζεται με την οικονομία.

 

Επομένως, το να περιμένουμε με σταυρωμένα τα χέρια από το κράτος να μας φροντίσει ως καλός πατέρας παρέχοντάς μας επιδόματα, παροχές ή αυξήσεις μισθών φαντάζει τουλάχιστον γελοίο, αν όχι δυστοπικό.  Όλα φαίνεται να περιστρέφονται γύρω από την ανάκαμψη της οικονομίας και άρα την κερδοφορία των αφεντικών, η οποία αναμφίβολα σκιαγραφείται μέσα από τη δικιά μας οξυμένη υποτίμηση. Το μόνο που μας φαίνεται να βγάζει νόημα μέσα σε μια συνθήκη που την παλεύουμε όλο και λιγότερο και νιώθουμε όλο και πιο μόνες, είναι να συναντηθούμε ώστε να βρούμε ξανά τους τόπους και τους τρόπους να συλλογικοποιηθούμε, να συζητήσουμε από κοινού τα ζόρια μας, να διεκδικήσουμε όλα αυτά που θεωρούμε αυτονόητα. Δηλαδή, να διεκδικήσουμε μια ζωή που δεν θα μεταφράζεται σε στείρα επιβίωση.

 

Κι αυτή η ζωή φαίνεται να σκιαγραφείται από τους καθημερινούς αγώνες ενάντια στην υποτίμηση του μισθού και την πειθάρχηση στην εκμετάλλευσή μας. Τα περσινά παραδείγματα είναι πολλά: οι απεργίες στο λιμάνι της Cosco για καλύτερες συνθήκες εργασίας και συμβάσεις αορίστου χρόνου, οι φοιτητικές καταλήψεις στα πανεπιστήμια και οι καθημερινοί αγώνες των φοιτητριών ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, οι τοπικοί αγώνες στα βουνά και στα νησιά της χώρας ενάντια στην τοποθέτηση αιολικών πάρκων, η απεργία των ντελιβεράδων στην e-food, αλλά και οι συνεχείς καταγγελίες εργατριών στην επιθεώρηση εργασίας για δεδουλευμένα, ένσημα και συνθήκες εργασίας, αποτελούν κινήσεις για την ανατίμηση του μισθού μας.

 

Έτσι, όταν ακούμε για “γενναία” αύξηση του κατώτατου μισθού της τάξης των 50 ευρώ, δεν ξέρουμε αν πρέπει να βάλουμε τα γέλια ή να εξοργιστούμε, καθώς πρόκειται για αμελητέο ποσό μπροστά στις εντεινόμενες αυξήσεις τιμών. Για άλλη μια φορά, οι παρεμβάσεις του κράτους δεν κατευθύνονται προς τα δικά μας συμφέροντα, αλλά προς τη διαφύλαξη της κερδοφορίας των αφεντικών. Από τη μία, προσαυξάνει τα κέρδη των παρόχων ενέργειας μέσω επιδοτήσεων ελάφρυνσης στους υπέρογκους λογαριασμούς και στην τιμή της βενζίνης. Από την άλλη, τιμωρεί όσους ανέργους αρνούνται 3 συνεχόμενες θέσεις εργασίας πετώντας τους εκτός λίστας ΟΑΕΔ. Δηλαδή, τιμωρεί όσες από εμάς δεν δεχόμαστε να πάμε να δουλέψουμε με άθλιους μισθούς, σε άθλιες συνθήκες εργασίας.

 

Παράλληλα, το κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταστείλει όσους αγώνες βγαίνουν στην επιφάνεια και να περιθωριοποιήσει όσες αγωνίζονται, στοχοποιώντας τες ως “ακραίες”, ώστε να ενταθεί ο κατακερματισμός και η ηττοπάθεια. Η είσοδος των μπάτσων στο ΑΠΘ, οι οποίοι στρατοπέδευσαν έξω από τη ΣΘΕ κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, επιβάλλουν την αποστείρωση του πανεπιστημίου και έτσι τον αποκλεισμό μας από έναν ακόμα δημόσιο κοινωνικό χώρο. Η μαζική παρουσία τους στο λιμάνι του Πειραιά μαζί με 3 πούλμαν απεργοσπάστες έχει σα στόχο να σπάσει η απεργία, να σταματήσει η χασούρα του κεφαλαίου, που συμβαίνει λόγω του αποκλεισμού του λιμανιού, και τελικά να ηττηθεί ο αγώνας των λιμενεργατών για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Όλες αυτές οι κινήσεις της αστυνομίας προσβλέπουν στην καταστολή των αγώνων που αναδύονται σε αυτή τη συγκυρία, ώστε να εμπεδωθεί σε όλους μας ότι δεν υπάρχει συλλογικός δρόμος για την ανατίμησή μας, ότι είμαστε μόνοι σε αυτή την κρίση και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε την πάρτη μας.

Σημασία, λοιπόν, έχει να αναδείξουμε και να στηρίξουμε όλους αυτούς τους αγώνες. Να μην αφήσουμε κανένα μόνο του στην καταστολή και να δημιουργήσουμε δίκτυα συνάντησης και κυκλοφορίας, ώστε να βρούμε την αυτοπεποίθηση να τους πολλαπλασιάσουμε σε κάθε πτυχή της ζωής. Να ξανανακαλύψουμε τους τρόπους, ώστε να μην μείνει κανένα μόνο του απέναντι στον βούρκο της απόγνωσης και να καθορίσουμε συλλογικά τους όρους ζωής μας. Να φέρουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας στην επιφάνεια και να βγούμε ξανά μαζικά στον δρόμο για να πάρουμε πίσω την κλεμμένη μας ζωή.

 

ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΚΥ 01.05 11:00 Καμάρα | Αντιπολεμική πρωτομαγιά

1st of May. Strike the war

Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται στο τρίτο του μήνα, οι άμεσες και οι έμμεσες επιπτώσεις του, παρέχουν επιπλέον χώρο για πιο ξεκάθαρες συγκλίσεις πολιτικών τοποθετήσεων των κοινωνικών κινημάτων παγκοσμίως και μια άμεση ανάγκη πολυμέτωπης αντιπαράθεσης για την υπεράσπιση και εξάπλωση των αντιπολεμικών και αντικαπιταλιστικών τους προταγμάτων. Στο ψηφιδωτό των αλλεπάλληλων κρίσεων (πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, οικονομική κρίση 2008, προσφυγικές «κρίσεις», υγειονομική κρίση, οικολογική κρίση, κρίση ενέργειας και εφοδιαστικής αλυσίδας) ήρθε να προστεθεί η επιτομή της ανθρώπινης φρίκης και του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού: o πόλεμος. Μόνο που προς ενημέρωση του ερωτευμένου με την λήθη του, προνομιούχου ευρωπαίου δεν προστέθηκε τώρα, καθώς έχουν προηγηθεί γιουγκοσλαβία, ιράκ, συρία, λιβύη, υεμένη, αφγανιστάν, συνεχής πόλεμος κατά της τρομοκρατίας στην υποσαχάρια αφρική και αμέτρητες πολεμικές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο. Παράλληλα με τον συνεχή και ανατροφοδοτούμενο πόλεμο κατά των προσφύγων/γισσων στα δάση, στις θάλασσες, στους φράχτες και τα σύνορα. Ένας πόλεμος συνεχώς παρόν για να θυμίζει ότι στον κόσμο αυτόν δε χωράμε όλες/οι και ότι η δημιουργία αποκλεισμένων, καταπιεσμένων και άλλων δομικών διαχωρισμών μεταξύ των κοινωνικών ομάδων είναι συστατικό στοιχείο ΚΑΙ του δυτικού ΚΑΙ του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Με την κρίση λοιπόν να έχει μονιμοποιηθεί και κανονικοποιηθεί, παρατηρούμε συνεχώς έναν κυκλο κοινωνικών εξεγέρσεων από την χιλή, το καζακστάν και τα κίτρινα γιλέκα ως το κίνημα BLM, το Χονγκ Κονγκ και την αραβική άνοιξη. Εξεγέρσεων που παίρνουν διαφορετικές μορφές και έχουν ενίοτε ετερόκλητα χαρακτηριστικά αλλά έχουν ως συνεκτικά στοιχεία τους την ταξική εκμετάλλευση, την φτώχεια και την επισφάλεια, την πατριαρχική επιβολή, το ρατσιστικό μίσος, την εθνικιστική φρενίτιδα, την υποταγή της ζωής στην οικονομική έκφανση της και το τέλος της ανοχής απέναντι στο σύστημα που το μόνο που εγγυάται με συνέπεια είναι «ασφάλεια» και προετοιμασία για το χειρότερο που έπαιτε. Το οποίο παρουσιάζεται κάθε φορά σε λούπα ως ιστορική αναγκαιότητα. Eξεγέρσεων που άλλοτε καταστέλλονται βίαια με (δια)κρατική παρέμβαση και άλλοτε μορφοποιούνται από τους κυρίαρχους συσχετισμούς σε εμφύλιες συρράξεις και ευρύτερα εκβιαστικά διλήμματα.

Ένα δίλημμα που τίθεται από το δυτικοευρωπαικό σύμπλεγμα συμφερόντων και τους μιντιακούς του μηχανισμούς είναι η αφομοίωση της πολεμικής ρητορικής της αστικοδημοκρατικής δύσης απέναντι στα αυταρχικά συστήματα διακυβέρνησης της ρωσίας της κίνας, της μέσης ανατολής και του ευρύτερου παγκοσμίου νότου. Τα think tanks, οι διακρατικές αλλά και οι πολεμικές συμμαχίες του δυτικού ημισφαιρίου(ΕΕ, ΝΑΤΟ) που διαχωρίζουν πρόσφυγες σε άσπρους-ομόθρησκους και μη (άξιους να ζήσουν ή όχι, άξιους να δουλέψουν στον πάτο της εργασιακής πυραμίδας πάνω από τους μη ευρωπαίου πρόσφυγες) μας καλούν να επιλέξουμε στρατόπεδο. Μας καλούν να αποδεχτούμε τον μιλιταρισμό, το στρατιωτικό υπερεξοπλισμό των ευρωπαϊκών χωρών και την μπατσοποίηση της ζωής εν γένει καθώς και να αποδεχτούμε τον «εξευγενισμένο» πόλεμο των οικονομικών κυρώσεων, θυσιάζοντας κεκτημένα και συλλογικές διεκδικήσεις αιώνων, στο βωμό του πολέμου απέναντι σε έναν «σχιζοειδή μονάρχη». Να αποδεχτούμε την επικείμενη επισιτιστική κρίση των χωρών της αφρικής και της ασίας. Να υποταχτούμε στην κάθετη ανακατανομή του πλούτου προς τα πάνω μέσω της ακρίβειας, του πληθωρισμού και του ενεργειακού τέλματος που παρουσιάζει η ευρωπαϊκή προοπτική. Να συστρατευτούμε με την δυτική μιντιακή προπαγάνδα και να χωνέψουμε τη λογοκρισία και το μινιμάρισμα της πολιτικής μας συμμετοχής στα φρικιαστικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα.

Όσον αφορά την ρωσική εισβολή στην ουκρανία, το ρωσικό κράτος δεν έδωσε κανένα δικαίωμα αμφισβήτησης των πραγματικών του προθέσεων, συνθλίβοντας πόλεις και χωριά, σκοτώνοντας αμάχους, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, δημιουργώντας έτσι εκατομμύρια πρόσφυγες και κατατρεγμένες. Δεν έκανε διακρίσεις, δεν έκανε υποχωρήσεις φτάνοντας εύλογα στο αποκορύφωμα της καταστολής των φωνών που εναντιώνονται εντός της κρατικής του κυριαρχίας. Η ανθρωπιστική κρίση που προϋπήρχε κυρίως στα ανατολικά της ουκρανίας πέρασε σε μια ολότελα άλλη διάσταση με την ρωσική εισβολή να δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος πάγωσε και πηγαίνει σταθερά προς τα πίσω. Ο ρωσικός παράγοντας επενέβη με αντιεξεγερτικό χαρακτήρα όχι απλώς στην ουκρανία αλλά και στο καζακστάν (εδώ επενέβη και στρατιωτικά) και την λευκορωσία (πολιτικά, διπλωματικα και κατασταλτικά αν και εφόσον το καθεστώς λουκασένκο το ζητήσει). Στη θεμιτή σφαίρα επιρροής του, το ρωσικό κράτος έχει δυναστικά χαρακτηριστικά οπώς και κάθε καπιταλιστικό κράτος.

Στα πολύ «δικά μας» το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο κερδοσκοπεί πάνω στον πόλεμο στην Ουκρανία. Είναι από τους πρώτους που έχουν επενδύσει σε πλοία μεταφοράς υγρού αερίου κι έχουν πλασαριστεί στους πρώτους που θα μεταφέρουν το νέο “μαύρο χρυσό” από τις ΗΠΑ στην Ε.Ε. Από την άλλη σπάνε το εμπάργκο μεταφοράς καυσίμων από τη Ρωσία, χρησιμοποιώντας διάφορους πλάγιους τρόπους . Οι ίδιοι δηλάδη που μέσω του ελληνικού κράτους ρίχνουν λάδι στη φωτιά και απαιτούν τη συνέχιση του πολέμου, είναι οι ίδιοι που κερδοσκοπούν με τη συνεργασία και των “δύο πλευρών” αυτής της διαμάχης, επιβεβαιώνοντας, για μια ακόμη φορά, πως η “σωστή πλευρά της ιστορίας” δεν είναι παρα μόνο η πλευρά των συμφερόντων τους. Για αυτά τα συμφέροντα το ελληνικό κράτος βρίσκεται σε μια φρενίτιδα εξοπλισμών και πολεμικών προετοιμασιών, με αριθμούς ρεκόρ σε σχέση με το ΑΕΠ του εδώ και τριάντα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια έχει εξαγγείλει και σταδιακά υλοποιεί ένα τερατώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 10 δισεκατομμυρίων που χρηματοδοτείται από τις δικές μας πλάτες.

Απέναντι σε όλα τα παραπάνω η απάντηση μας δεν μπορεί να είναι εθνική. Δεν μπορεί γιατί τόσο σε διεθνές επίπεδο αλλά και εντός των καπιταλιστικών μητροπόλεων τα δικά μας συμφέροντα, τα συμφέροντα, οι ανάγκες και οι επιθυμίες των εκτοπισμένων και των καταπιεσμένων, των κυνηγημένων και των εκμεταλλευομενων υποκειμένων μιλούν πολλές γλώσσες και χωράνε όλες τις εθνικότητες. Μια τέτοια απάντηση θέλουμε να δώσουμε στηρίζοντας την διεθνιστική προσπάθεια εκατοντάδων συλλογικοτήτων σε όλη την Ευρώπη την φετινή πρωτομαγιά ενάντια στις πολεμικές μηχανές, όποιο χρώμα και αν είναι βαμμένες. Μια τέτοια απάντηση, όμως, θέλουμε να δώσουμε μαζί -μετανάστριες και ντόπιες- στις τοπικές γειτονιές και στους εγχώριους δρόμους. Από τις φεμινιστικές ομάδες στη Ρωσία ως τους αρνητές στράτευσης στην Ουκρανία, από τους εκτοπισμένους πληθυσμούς και τις προσφύγισσες ως τους αρνητές αυτού -και κάθε καπιταλιστικού- πολέμου να στήσουμε το δικό μας οδόφραγμα στην επέλαση της στρατιωτικοποίηση της ζωής μας, στην πολεμική προετοιμασία και στην εξόντωση κάθε διαφορετικής φωνής.

Την φετινή πρωτομαγιά, την μέρα των εργατικών και κοινωνικών αγώνων σε όλο τον πλανήτη, είμαστε στον δρόμο για να διαδηλώσουμε για το

Μπλοκάρισμα των πολεμικών μηχανών.

Ενάντια σε ΝΑΤΟ και Ρωσία

Ενάντια στην ελληνική κρατική εμπλοκή και συμμετοχή.

Διεθνιστικοί αγώνες ενάντια σε εθνικισμό-μιλιταρισμό

Πολυεθνικοί κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών.

Αντιπολεμική εργατική πρωτομαγια!

Ανοιχτή Αντιπολεμική Συνέλευση

Σορολόπ 10 | Περιοδικό ανατρεπτικών προθέσεων

PDF: Σορολόπ10_pdf

Editorial

Μιας και το Σορολόπ έφτασε αισίως στον συμβολικό αριθμό των 10 τευχών, οφείλουμε σ’ αυτό το σημείο να πούμε 2-3 πράγματα για το τι ακριβώς είναι αυτό το περιοδικό, από πού προέρχεται και πού θέλει να πάει.

 

Το 1ο τεύχος του Σορολόπ κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη του 2016 και ήταν αποτέλεσμα μιας προσπάθειας της συνέλευσης της Φάμπρικα Υφανέτ να βρει ένα σταθερό μέσο παρέμβασης στα σχολεία της Τούμπας. Αυτός ο «σχολικός» χαρακτήρας του Σορολόπ διατηρήθηκε (με αμφίβολα αποτελέσματα) μέχρι και το 4ο τεύχος. 

Αν κανείς ανατρέξει σ’ αυτά τα τεύχη του περιοδικού, θ’ αντιληφθεί πως χρόνο με τον χρόνο το περιεχόμενό του όλο και «ενηλικιωνόταν», η φρασεολογία όλο και «βάραινε», το ύφος κάθε άλλο παρά ελκυστικό ήτανε για το υποκείμενο στο οποίο (υποτίθεται πως) αναφερόμασταν. Δεν έφταιγε γι’ αυτό κάποιο δομικό «χάσμα γενεών» -υπάρχουν έξοχα παραδείγματα (εξω)σχολικών έντυπων παρεμβάσεων που είχαν καταφέρει να «αιχμαλωτίσουν» με υποδειγματικό τρόπο εφηβικές αγωνίες και σκέψεις (θυμάστε το Toxic ‘zine;). Αυτό που μάλλον έφταιγε ήταν ότι έβγαινε στην επιφάνεια μία ανάγκη εξωτερίκευσης άλλων αγωνιών και σκέψεων που, ελλείψει κάποιου διαφορετικού μέσου έκφρασης, τελικά αυτές διοχετεύονταν στις σελίδες σου Σορολόπ. Το καθημερινό άγχος της εργασιακής επισφάλειας, πιο βιωματικές/ποιητικές αφηγήσεις, ζητήματα έμφυλων καταπιέσεων ή αντικουλτούρας, μία κριτική παρακολούθηση της επικαιρότητας κ.ά., ήταν θεματικές που διεκδικούσαν όλο και περισσότερο χώρο, με αποτέλεσμα ο χαρακτήρας του περιοδικού ν’ αλλάξει συνειδητά κι οριστικά στο 5ο τεύχος (διατηρώντας, παρ’ όλα αυτά, την ίδια ονομασία). Από το 6ο τεύχος και μετά, το Σορολόπ μπήκε σε μία νέα φάση έκδοσης, με την αποκλειστική ευθύνη να έχει η συντακτική του ομάδα πλέον (αλλά με την πολιτική, οικονομική και πρακτική στήριξη της συνέλευσης).